Kontrowersje wokół roastu Kuby Wojewódzkiego z udziałem Michała Figurskiego po latach wciąż wywołują emocje. Żarty dotyczące poważnych problemów zdrowotnych dziennikarza były wtedy dla wielu osób przekroczeniem granic dobrego smaku. On sam podszedł do tego z dystansem i komentował, że „śmianie się z choroby powoduje, że jest silniejszy”. Dziś tłumaczy, że jego kolega nie miał złych intencji, a całość była świadomie zaplanowaną prowokacją, mającą zwrócić uwagę na trudne tematy.

Michał Figurski zaznacza, że wraz z Kubą Wojewódzkim często posługiwali się ostrą, wręcz prowokacyjną formą przekazu. Ich zdaniem bowiem kontrowersja nie zawsze ma tylko szokować, ale również zmuszać odbiorców do refleksji.

– Jak każdy wstrętny i obleśny numer, z którego jesteśmy znani, tak i ten był zaplanowany. Obaj mamy dosyć specyficzną formę wyrazu, zwracania uwagi na różnego rodzaju problemy. Również ten najsłynniejszy numer, który spowodował, że na jakiś czas wylądowaliśmy na bezrobociu i na pierwszych stronach gazet, był prowokacją, która miała pobudzić wyobraźnię. Nie zawsze jeszcze wszyscy rozumieją tego typu tendencje i intencje – mówi agencji Newseria Michał Figurski.

Jak zaznacza, w zagranicznych mediach jest dużo większa swoboda i nikt nie stroni od trudnych tematów, nawet podanych w niekonwencjonalny sposób.  W Polsce natomiast wciąż brakuje dystansu do takiej satyry.

– Na tak zwanym Zachodzie nie ma z tym problemu, bo jak Ricky Gervais opowiada o pedofilu, to nie znaczy, że lubi dzieci, tylko to znaczy, że stara się uwypuklić i wyśmiać przede wszystkim jakieś wynaturzone zjawisko. U nas to jest 1:1, czyli jeśli ktoś tak powiedział, to znaczy, że tak jest – mówi.

Michał Figurski zapewnia też, że nie ma żalu do Wojewódzkiego. Obaj są bowiem inteligentnymi ludźmi i potrafią się odnaleźć w najbardziej zaskakujących i niezręcznych sytuacjach. Poza tym dziennikarz rozumie mechanizm roastu i  wówczas wiedział, że może się spodziewać kontrowersyjnych elementów.

– Kuba nie jest osobą nietolerancyjną, ale też nie jestem tu po to, żeby go bronić. Po prostu obaj wymyślaliśmy różnego rodzaju sytuacje, jedną na roaście z moim pustym wózkiem, na którym wtedy jeździłem, czy też z wodą w programie byłem zaskoczony, ale znamy się jak łyse konie, od 10 lat prowadziliśmy razem program. Wiedziałem więc, jak zareagować, i idąc tam, już wiedziałem, że będzie tzw. pocisk. To jednak wymaga jakiegoś wysiłku intelektualnego, żeby zrozumieć grubszy żart i nie każdego na niego stać – tłumaczy.

Dziennikarz nie unika trudnych tematów, nie wstydzi się swojej niepełnosprawności i otwarcie mówi w mediach o swoich słabościach czy ograniczeniach. Wierzy, że taka postawa może pomóc innym osobom, które też mają problemy ze zdrowiem.

– Wszyscy mamy jakiś problem, niepełnosprawność to również ta intelektualna, psychiczna, nie tylko wózek, nie tylko ewidentne braki w częściach ciała. To jest tak gigantyczne spektrum, że jeżeli ktoś nie zada sobie trudu w zrozumieniu tego wszystkiego albo sam tego nie przeżyje, to nigdy tego nie zrozumie. To jest świat, nad którym należy się pochylić, zastanowić i uruchomić serce i rozum, a to jest czasami bardzo trudne – podkreśla Michał Figurski.

Coraz więcej zabytkowych budynków zyskuje nowe życie dzięki inwestorom, którzy adaptują je do współczesnych funkcji. Eksperci podkreślają, że działalność komercyjna może wspierać ochronę dziedzictwa, jeśli od początku towarzyszy jej współpraca z konserwatorem zabytków. Takie standardy chcą wspólnie promować McDonald’s Polska i Stowarzyszenie Konserwatorów Zabytków. Dziś ponad 30 restauracji sieci działa w historycznych obiektach.

– Adaptacje historycznych budynków są bardzo istotne, dlatego że niejednokrotnie ten obiekt nie może pełnić pierwotnej funkcji. Nadanie mu nowej roli przywraca go do życia, dzięki czemu może być użytkowany przez społeczeństwo. Oczywiście ta nowa funkcja musi być uzgodniona i ustalona z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Mówimy o obiektach wpisanych do rejestru zabytków – taka adaptacja służy temu, żeby ten obiekt zachować – podkreśla w rozmowie z agencją Newseria Jacek Rulewicz, prezes zarządu głównego Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków.

Według danych Narodowego Instytutu Dziedzictwa do rejestru wpisanych jest ok. 90 tys. obiektów nieruchomych – od historycznych układów urbanistycznych po kamienice, obiekty przemysłowe i budynki użyteczności publicznej. Wiele z nich utraciło swoją pierwotną funkcję, dlatego ich dalsze użytkowanie wymaga dostosowania do współczesnych potrzeb przy zachowaniu wymogów ochrony konserwatorskiej.

– Dialog między biznesem a konserwatorami jest niezwykle ważny ze względu na to, że zabytki nie mogą istnieć bez środków pieniężnych, które zapewniają im ochronę. Tej ochrony nie zapewni w pełni państwo, lecz dobrze prowadzone zarządzanie obiektem. Nie będzie ono jednak możliwe, jeśli nie pojawi się inwestor, który racjonalnie, zgodnie z naturą obiektu i z poszanowaniem dziedzictwa, będzie nim zarządzał w porozumieniu z urzędem konserwatorskim – tłumaczy Żaneta Gwardzińska-Chowaniec, sekretarz generalna zarządu głównego Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków.

Porozumienie podpisane przez McDonald’s Polska i Stowarzyszenie Konserwatorów Zabytków zakłada m.in. wypracowanie dobrych praktyk dotyczących adaptacji zabytków do nowych funkcji użytkowych oraz wymianę doświadczeń pomiędzy inwestorami i środowiskiem konserwatorskim.

– Wierzymy, że funkcja komercyjna może iść w parze z dbałością o zabytek, z przywróceniem mu funkcji i życia oraz otwarciem na mieszkańców i gości miasta. W tym upatrujemy rolę dobrego inwestora. Wierzymy też, że współpraca ze Stowarzyszeniem Konserwatorów Zabytków pozwoli wypracować złoty standard realizacji nie tylko dla przyszłych restauracji McDonald’s w zabytkowych budynkach, ale również dla całej branży – mówi Anna Papka, dyrektorka ds. relacji korporacyjnych i wpływu w McDonald’s Polska.

Wśród historycznych obiektów, w których działają restauracje McDonald’s, są m.in. zabytkowa kamienica Reussenhof we Wrocławiu, dawny budynek kolejowy przy ul. Radzymińskiej w Warszawie oraz lokal w historycznym centrum Zamościa wpisanym na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Każda z tych inwestycji wymagała indywidualnych uzgodnień z konserwatorem zabytków.

– Współpraca z konserwatorem zabytków zaczyna się bardzo wcześnie, już na etapie, kiedy przygotowujemy wstępne analizy projektu. Ta współpraca to przede wszystkim dialog, bo wspólnie szukamy rozwiązań, które z jednej strony pozwolą zachować historyczną tkankę obiektu, a z drugiej strony wdrożyć rozwiązania i przystosować budynek do nowej funkcji, jaką jest właśnie restauracja McDonald’s  – wskazuje Anna Rutkowska, senior development manager w McDonald’s Polska.

– Naszą podstawową zasadą we współpracy z konserwatorami zabytków jest to, że to my dostosowujemy się do budynku zabytkowego, nie budynek do nas – dodaje Anna Papka.

Wiele z tych obiektów przez lata pozostawało nieużytkowanych. Dopiero po adaptacji ponownie zaczęły pełnić funkcję społeczną i stały się częścią życia lokalnych społeczności.

– To dla nas ogromna satysfakcja, że dajemy nowe życie budynkom, przywracamy ich funkcję społeczną. Obiekty, które czasami przez wiele lat stały nieużytkowane, dostają nową szansę wpisania się w życie mieszkańców i gości. Często rewitalizacje takich budynków pozwalają im po prostu przetrwać – tłumaczy Anna Rutkowska.

Historyczne restauracje McDonald’s często stają się miejscami odwiedzanymi nie tylko przez mieszkańców, ale również turystów. Jak podkreślają sygnatariusze porozumienia, odpowiedzialna adaptacja zabytków pozwala zachować ich funkcję społeczną i ponownie włączyć je w życie lokalnych społeczności. Przykładem może być ponowne otwarcie restauracji na gdańskim dworcu, które wzbudziło duże zainteresowanie mieszkańców.

Coraz więcej projektów rewitalizacyjnych obejmuje także rozwiązania poprawiające efektywność energetyczną zabytków, takie jak instalacje fotowoltaiczne, rekuperacja czy nowoczesne systemy grzewcze. Eksperci zajmujący się ochroną zabytków wskazują, że ich wdrażanie wymaga ścisłej współpracy konserwatorów, architektów i projektantów, aby poprawa parametrów technicznych nie odbywała się kosztem wartości historycznych obiektu.

– Wprowadzamy np. fotowoltaikę, szyby i dachówki fotowoltaiczne w obiektach zabytkowych, np. w zamku w Wiśniczu. Warunkiem jest, aby inwestor w sposób pełen szacunku podjął dialog z konserwatorem, który z kolei wyjdzie poza swoją strefę komfortu, dopuszczając nowoczesne technologie w obiekcie zabytkowym – wskazuje Żaneta Gwardzińska-Chowaniec.

Eksperci podkreślają, że sama rewitalizacja nie wystarczy. O przyszłości zabytku decyduje przede wszystkim jego codzienne użytkowanie.

– Zabytek, żeby mógł istnieć, potrzebuje żyć. Jeżeli opuścimy dany obiekt, on będzie niszczał – przypomina sekretarz generalna zarządu głównego Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków. – Możemy dokonać konserwacji i zamknąć budynek na klucz, ale wówczas budynek traci podwójnie, wiedza i pamięć o nim zanika, bo ludzie go nie odwiedzają. Z punktu widzenia technicznego porzucony obiekt również niszczeje, dlatego tak ważne jest, aby budynek żył, aby mógł istnieć.

Zdaniem wokalisty fascynacja AI jest naturalną reakcją na pojawienie się nowej technologii. Z czasem rynek powinien jednak zweryfikować, które rozwiązania mają trwałą wartość, a które okażą się jedynie chwilowym trendem. Wiktor Dyduła uważa, że sztuczna inteligencja nie będzie stanowić zagrożenia dla tradycyjnej twórczości. Wręcz przeciwnie – im więcej pojawi się muzyki generowanej automatycznie, tym kompozycje tworzone przez ludzi mogą być bardziej doceniane.

Muzyka tworzona przez sztuczną inteligencję przyciąga uwagę zarówno twórców, jak i odbiorców. Obojętnie nie przechodzą obok niej również czołowi artyści polskiej sceny muzycznej.

– Oczywiście natknąłem się na taką twórczość, ale na razie traktuję to jako ciekawostkę. Mam wrażenie, że to się jakoś unormuje, że to jest chwilowe zachłyśnięcie się nowym tematem przez branżę muzyczną – mówi agencji Newseria Wiktor Dyduła.

W jego opinii muzyka tworzona za pomocą AI nie osłabi wartości ludzkiej twórczości, a wręcz odwrotnie – może ją nawet wzmocnić. Odbiorcy zaczną bowiem doceniać talent, autentyczność i emocje, jakie płyną z kompozycji sygnowanych nazwiskiem konkretnego twórcy. Im łatwiejsze stanie się generowanie utworów za pomocą algorytmów, tym większej wartości nabierze to, czego technologia nie jest w stanie w pełni odtworzyć – ludzkie doświadczenie, wrażliwość i indywidualne spojrzenie na świat.

– Na pewno będzie to też miało wpływ na to, że po jakimś czasie – za pięć lat czy rok – muzyka na żywo, tworzona przez człowieka, jeszcze bardziej zakwitnie, bo ludzie zauważą, że w tworach AI nie ma pierwiastka człowieka ani emocji i myślę, że nigdy tego nie będzie. Dlatego też moim zdaniem branża muzyczna tworzona przez ludzi jest bezpieczna – mówi.

Wiktor Dyduła przewiduje również współistnienie różnych form twórczości. Muzyka oparta na AI może znaleźć własną publiczność i rozwijać się jako odrębny nurt, ale nie oznacza to automatycznego wyparcia z rynku prawdziwych artystów.

– Jeśli ktoś będzie chciał tworzyć AI-owo i będzie chciał być w społeczności AI-owej, to sobie będzie, ale rzeczy tworzone przez prawdziwych twórców też zawsze będą miały swoją grupę odbiorców i myślę, że nie ma się czego bać – dodaje.

Wiktor Dyduła zauważa też, że co prawda muzyka generowana przez sztuczną inteligencję może być technicznie poprawna, atrakcyjna i dopasowana do gustów odbiorców, ale dla wielu słuchaczy istotne jest coś więcej niż sam efekt dźwiękowy. Za tekstami i muzyką często bowiem stoją prawdziwe historie, przeżycia i emocje, z którymi publiczność chce się utożsamiać. Rozwój AI może też zwiększyć zainteresowanie muzyką wykonywaną na żywo. Koncerty oferują bowiem coś, czego nie da się w pełni zaprogramować: spontaniczność, nieprzewidywalność i bezpośredni kontakt między artystą a publicznością.

Średni poziom wody w Bałtyku w lutym br. był o 67 cm niższy od normy. Według naukowców za taki stan rzeczy odpowiadały długotrwałe wiatry ze wschodu, które wypychały wodę przez Cieśniny Duńskie. Ten ubytek i zmiana układu wiatrów spowodowały, że do Bałtyku mogła napłynąć bardziej natleniona i słona woda z Morza Północnego, co ma pozytywny wpływ na ekosystem. Eksperci jednak oceniają, że to za mało, by rozwiązać długofalowe problemy Bałtyku, m.in. zakwity sinic.

W lutym br. Instytut Oceanologii Polskiej Akademii Nauk poinformował, że poziom wody w Bałtyku w porównaniu do normy spadł o 67 cm. Tym samym był najniższy od 1886 roku, czyli od początku prowadzenia pomiarów. Z Bałtyku odpłynęło ok. 275 km³ wody, ale naukowcy zapewniają o bardzo pozytywnym wpływie tego zjawiska.

– W tym roku mieliśmy do czynienia z bardzo rzadkim zjawiskiem, które jest dobre dla Morza Bałtyckiego. Poziom Bałtyku obniżył się o 67 cm, co samo w sobie jest efektem tego, że bardzo silne wiatry południowo-wschodnie wywiały całe masy wody z Bałtyku przez bardzo wąskie Cieśniny Duńskie do Morza Północnego i Atlantyku – mówi agencji Newseria Marcin Kotlarek, prezes Fundacji Race for the Baltic. – Przy tak dużym wypłynięciu w drugą stronę następuje tak zwany wielki wlew atlantycki, który kompensuje niską tlenowość Bałtyku i dostarcza świeżej wody, bardziej słonej, natlenionej. Jest to bardzo pozytywne zjawisko, które występuje raz na kilka lat i które pomoże Morzu Bałtyckiemu.

Bałtyk bowiem potrzebuje napływu bardziej słonej i natlenionej wody. Jego niskie zasolenie wynika z dużego napływu słodkiej wody z rzek (jest ich 250) w połączeniu z minimalną wymianą słonej wody z Morzem Północnym. Fundacja Race for the Baltic podaje, że pełna wymiana wody w akwenie trwa średnio ok. 30 lat, więc zanieczyszczenia zostają w nim na dekady.

– Bałtyk jest specyficznym morzem, które jest płytkie. Ma zaledwie średnio 55 m głębokości. Dla porównania Morze Śródziemne ma 1,5 tys. m. Bałtyk jest też bardzo zamknięty – zaznacza Marcin Kotlarek.

Wody Bałtyku dzielą się na trzy warstwy. Ta na samym dnie jest najbardziej słona, ale uboga w tlen, a w niektórych miejscach całkowicie go pozbawiona. Warstwa pośrednia oddziela ją od powierzchniowej, która jest dobrze natleniona, za to mniej słona. Ograniczona wymiana z Morzem Północnym oznacza, że bogata w tlen woda tylko sporadycznie dociera do głębin Bałtyku. Kiedy głębokie warstwy tracą tlen, powstają tzw. martwe strefy, w których życie morskie nie ma szansy przetrwać. Dlatego dopływ natlenionej wody jest istotny dla całego ekosystemu.

– Mamy z jednej strony pozytywny efekt tego wlewu: więcej tlenu, więcej świeżej wody, a z drugiej strony zmiany klimatyczne. To lato się zaczęło bardzo ciepło. Bałtyk jest drugim najbardziej nagrzewającym się morzem na świecie – nastąpił bardzo wysoki wzrost temperatury na przełomie ostatniej dekady. Wzrost temperatury jest czymś, co bardzo lubią sinice – one potrzebują ciepłej wody do tego, żeby zakwitać – mówi prezes Fundacji Race for the Baltic. – Chciałbym powiedzieć, że w tym roku będzie mniej sinic, ale obawiam się, że ten wlew może nie pomóc.

Pierwsze kąpieliska nad Bałtykiem zostały zamknięte z powodu zakwitu sinic jeszcze przed rozpoczęciem szczytu sezonu wakacyjnego. Akwen narażony jest na wiele wyzwań środowiskowych, a jednym z nich jest eutrofizacja. To nadmiar składników odżywczych w wodzie, takich jak azot i fosfor, który sprzyja zakwitom glonów, utracie bioróżnorodności i może jeszcze bardziej obniżyć poziom tlenu w morzu. Jak podaje HELCOM – Baltic Marine Environment Protection Commission, 94 proc. powierzchni Morza Bałtyckiego dotknięte jest eutrofizacją.

– Kiedy mamy cały czas dopływ zanieczyszczeń, fosforu i azotu, Bałtyk jest dodatkowo podgrzewany przez ciepłą wodę, co niestety sprzyja zakwitowi sinic. Dlatego pozytywny aspekt wlewu, który już w dużym stopniu uzupełnił ubytek wody z miesięcy zimowych, będzie niestety skompensowany większym zakwitem z powodu ciepłej wody – mówi Marcin Kotlarek.

W styczniu br. Niemiecka Federalna Agencja Żeglugi Morskiej i Hydrografii (BSH) w Hamburgu poinformowała, że średnia roczna temperatura powierzchni Bałtyku w 2025 roku wyniosła 9,7 st. C, co stanowi wzrost o 1,1 st. C w porównaniu ze średnią długoterminową z lat 1997–2021. Ubiegły rok był tym samym drugim najcieplejszym od rozpoczęcia gromadzenia danych w 1990 roku. Tylko rok 2020 był cieplejszy. 

Psy i koty nie będą już mogły być trzymane na łańcuchach – takie rozwiązanie przewiduje uchwalona przez Sejm nowelizacja ustawy o ochronie zwierząt, która czeka na podpis prezydenta. Jeśli wejdzie w życie, psy trzymane poza domem będą musiały mieć zapewniony wybieg na ogrodzonej posesji albo odpowiednio przygotowany kojec. Zmiany mogą dotyczyć nawet około miliona właścicieli psów, głównie na terenach wiejskich.

Resort rolnictwa podkreśla, że przyjęty przez parlament kształt ustawy jest efektem kompromisu wypracowanego podczas prac legislacyjnych z udziałem posłów i senatorów, prezydenta RP i organizacji zajmujących się ochroną zwierząt. Nowelizacja obejmuje także koty, choć większość nowych obowiązków dotyczy psów utrzymywanych poza domem. W takim przypadku właściciel będzie musiał zapewnić psu możliwość swobodnego poruszania się po ogrodzonej posesji. Gdy nie będzie to możliwe, pies będzie mógł przebywać w kojcu. W porównaniu z pierwotnym projektem ustawy zrezygnowano z wpisywania do ustawy szczegółowych wymiarów kojców.

– Ustawa została zmieniona w zakresie wielkości kojców. Odrębne rozporządzenie ministra rolnictwa i rozwoju wsi określi odpowiednią powierzchnię kojców dla zwierząt – mówi agencji Newseria Stefan Krajewski, minister rolnictwa i rozwoju wsi. – Będę to konsultował z behawiorystami, osobami, które mają dużą wiedzę w tym temacie, lekarzami weterynarii.

Rozporządzenie określi m.in. minimalną powierzchnię kojca w zależności od wielkości psa i liczby utrzymywanych w nim zwierząt. Nowelizacja ustawy przewiduje obowiązek zapewnienia psom utrzymywanym w kojcach lub na otwartej przestrzeni odpowiednio ocieplonej budy wykonanej z drewna lub materiałów drewnopochodnych.

– Zależy nam na tym, żeby z jednej strony skończyć z bezdomnością zwierząt, a z drugiej strony, żeby wymogi w zakresie dobrostanu były spełnione, by zwierzęta nie były utrzymywane na łańcuchach, miały swoje kojce czy zagrody, w których będą się czuły swobodnie – wskazuje Stefan Krajewski.

Obowiązujące do tej pory przepisy zakazują trzymania zwierzęcia na uwięzi krótszej niż 3 m i przez dłużej niż 12 godzin na dobę. Projektodawcy podkreślają, że pies jest zwierzęciem społecznym, a długotrwałe przebywanie na uwięzi ogranicza możliwość realizowania jego naturalnych potrzeb i może prowadzić do zaburzeń zachowania. W uzasadnieniu nowelizacji wskazano, że problemem pozostaje nie tylko sam fakt przywiązania psa, ale także długotrwałe przebywanie na uwięzi, zbyt krótki łańcuch, wrastające obroże czy utrzymywanie zwierząt na zbyt ciężkich łańcuchach. Dlatego nowe przepisy odchodzą od modelu dopuszczającego czasowe utrzymywanie psów na uwięzi. Jeśli prezydent podpisze ustawę, wejdzie ona w życie po 12 miesiącach od jej ogłoszenia. W tym czasie właściciele będą mogli dostosować posesje do nowych wymagań. Dla części z nich będzie to oznaczało konieczność przebudowy dotychczasowych wybiegów lub budowy nowych kojców.

Z danych European Pet Food Annual Report 2025 wynika, że w Polsce żyje ponad 8,4 mln psów i ponad 7,5 mln kotów. Kwietniowy sondaż Biostatu wskazuje, że dwa na trzy gospodarstwa domowe deklarują, iż mają co najmniej jedno zwierzę domowe, z czego 70 proc. ma psa, a 53,8 proc. – kota. Według autorów projektu w Polsce jest ponad 1,2 mln indywidualnych gospodarstw rolnych, w których często utrzymywane są psy stróżujące. To przede wszystkim ich właścicieli obejmą nowe przepisy.

Zmiany odpowiadają oczekiwaniom społecznym, a poparcie dla nich rośnie na przestrzeni lat. Z badania CBOS z 2020 roku wynika, że trzy czwarte Polaków (74 proc.) popierało zakaz stałego trzymania zwierząt na uwięzi oraz ograniczenie możliwości ich czasowego przywiązywania. Jednocześnie 91 proc. ankietowanych opowiadało się za zwiększeniem kontroli schronisk dla zwierząt, a 80 proc. popierało rozszerzenie uprawnień organizacji społecznych odbierających źle traktowane zwierzęta.

Zakaz trzymania psów na łańcuchach obowiązuje w różnych formach m.in. w Austrii, Szwecji i we Włoszech. Na Słowacji stosowanie uwięzi jest co do zasady zakazane z wyjątkiem ściśle określonych sytuacji. Również Estonia przygotowuje się do wprowadzenia przepisów w tym obszarze.

Dziennikarka zauważa, że człowiek odkrywa swoją siłę dopiero wtedy, gdy staje przed sytuacjami, do których nie da się w pełni przygotować. Takim doświadczeniem może być na przykład macierzyństwo, choroba, kryzys życiowy czy odpowiedzialność za innych. Martyna Wojciechowska dobrze wie, że w przeciwieństwie do zaplanowanych celów w takich przypadkach nie istnieją gotowe instrukcje ani sprawdzone mapy. Trzeba się uczyć w działaniu i każdego dnia szukać własnej drogi.

– Narodziny mojej córki bez wątpienia wywróciły moje życie do góry nogami i z pełną odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że zdobycie Mount Everestu to jest pikuś w porównaniu z tym, czym jest wychowywanie dziecka i czym jest macierzyństwo. To jest prawdziwy Everest, który zdobywam każdego dnia, bez GPS-a i bez mapy – mówi agencji Newseria Martyna Wojciechowska.

Dziś jej córka Marysia ma już 18 lat. Podróżniczka wspomina, że doświadczenie macierzyństwa sprawiło także, że w jej głowie zrodził się pomysł na program „Kobieta na krańcu świata”.

– To doświadczenie sprawiło też, że zrozumiałam, jak ważne jest, żeby być nie tylko dla siebie, ale i dla innych – mówi.

Martyna Wojciechowska zauważa, że czasem jakieś blokady i ograniczenia nie pozwalają nam na to, by zrobić krok do przodu czy podjąć jakieś wyzwania. Ale kiedy już – nawet pełni obaw przed porażką – decydujemy się na to, to mamy szansę się przekonać, że potrzebowaliśmy właśnie tego doświadczenia, by odkryć swój potencjał, którego wcześniej się nie dostrzegało. Rozwój bowiem często zaczyna się tam, gdzie kończy się strefa komfortu.

– Ja chyba wciąż się przekonuję, na ile mnie stać i co mogę. W każdym z nas drzemie niezwykły potencjał i ogromna siła, ale świat nam mówi, że jesteśmy niewystarczające, że nie damy rady, że coś jest niemożliwe. A ja lubię się przekonywać, że jednak mogę więcej, niż świat mi mówi, czasem nawet więcej, niż sama o tym myślę – mówi.

Zdaniem dziennikarki każdy ma do pokonania swój Everest. I nie chodzi tu tylko o jakieś ekstremalne wyprawy, realizację ambitnych projektów czy przekraczanie granic możliwości, ponieważ prawdziwe wyzwania czekają nas w codziennym życiu. Zmaganie się z problemami, chorobami i utratą bliskich osób wymaga od nas dużej odwagi, wytrwałości i gotowości do zmiany.

– Każdy ma swój Everest, każdy każdego dnia wspina się na jakąś górę. I to jest właśnie w tym najpiękniejsze, że moja książka „Przesunąć horyzont. 20 lat później” nie jest o tym prawdziwym Evereście, a w każdym razie nie tylko. Ten Everest jest bardzo symboliczny, bo każdy ma swoje wyzwania, z którymi się mierzy, i po prostu warto przesuwać horyzont – podsumowuje Martyna Wojciechowska.

Nasilone rosyjskie ataki rakietowe i dronowe powodują coraz większą liczbę ofiar wśród ludności cywilnej oraz utrudniają dostęp do opieki medycznej w Ukrainie. Według danych ONZ maj był najtragiczniejszym miesiącem dla cywilów od początku 2022 roku. Polska Misja Medyczna podkreśla, że na terenach przyfrontowych pomoc można dziś zapewnić głównie dzięki mobilnym klinikom, a wsparcia wymagają także ukraińskie szpitale.

– Maj był najtragiczniejszym miesiącem od 2022 roku pod względem skali ataków na cywili, także ich śmiertelności i liczby osób, które zostały ranne. Podejrzewamy, że czerwiec tylko utrwali tę statystykę i okaże się, że presja na ludność cywilną była ogromna. To wszystko jest spowodowane oczywiście nasileniem ataków rakietowych i dronowych zarówno na główne ośrodki miejskie w Ukrainie, jak i na tereny przygraniczne – podkreśla w rozmowie z agencją Newseria Justyna Stępień, członkini zarządu Polskiej Misji Medycznej.

W ostatnich miesiącach Rosja nasila ataki rakietowe i dronowe na ukraińskie miasta, co przekłada się na coraz większą liczbę ofiar wśród ludności cywilnej. Biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka podkreśla, że zmasowany atak z początku lipca był kolejnym z serii śmiercionośnych uderzeń, które powodują gwałtowny wzrost liczby zabitych i rannych. Według ONZ wzrost liczby ofiar wynika przede wszystkim z coraz częstszego wykorzystywania broni dalekiego zasięgu oraz rosnącej liczby ataków dronami krótkiego zasięgu wzdłuż linii frontu.

W maju zginęły co najmniej 274 osoby cywilne, a 1763 zostały ranne. Był to najwyższy miesięczny bilans ofiar od kwietnia 2022 roku oraz wzrost o 93 proc. w porównaniu z majem ubiegłego roku. Blisko połowa wszystkich ofiar była skutkiem ataków z użyciem broni dalekiego zasięgu, przede wszystkim rakiet i dronów, które uderzały głównie w duże miasta położone z dala od linii frontu. Łącznie od 1 grudnia 2025 roku do 31 maja 2026 roku w Ukrainie zginęło co najmniej 1270 cywilów, a 6850 zostało rannych. To o 40 proc. więcej niż w analogicznym okresie rok wcześniej.

Celem ataków coraz częściej stają się placówki ochrony zdrowia – w maju Światowa Organizacja Zdrowia zarejestrowała 50 ataków na placówki ochrony zdrowia, a od początku pełnoskalowej rosyjskiej agresji ich liczba przekroczyła już 3 tys. Ataki są wymierzone także w ratowników oraz osoby niosące pomoc cywilom.

– Lekarze, ośrodki medyczne i szpitale są stałym celem ataków. Ma to szczególne znaczenie w pasie przyfrontowym, co skutkuje albo decyzją o ewakuacji tych placówek, albo często ich trwałym zniszczeniem. W związku z tym dzisiaj dotarcie z pomocą medyczną do osób cywilnych, które zamieszkują tereny przyfrontowe, jest możliwe tylko poprzez kliniki mobilne, czyli zespoły, które dojeżdżają do pacjentów z podstawowym wyposażeniem – tłumaczy Justyna Stępień.

Mobilne kliniki prowadzone przez Polską Misję Medyczną działają przede wszystkim w obwodach sumskim i charkowskim. Organizacja zapewnia tam podstawową opiekę medyczną mieszkańcom terenów przyfrontowych, którzy często nie mają już dostępu do przychodni ani aptek w swoich miejscowościach. Kliniki PMM przeprowadzają nawet 1000 konsultacji lekarskich miesięcznie. Ponad połowę pacjentów stanowią osoby powyżej 65. roku życia.

– Także szpitale w Ukrainie potrzebują naszego wsparcia. W tej chwili pracujemy w 27 szpitalach, w oddziałach neonatologicznych, które wyposażamy. Naszym celem jest zapewnienie jak największej pomocy kobietom i lekarzom w przyjęciu porodów i opiece nad noworodkami. Jednocześnie widzimy potrzebę, żeby szkolić personel medyczny – wskazuje przedstawicielka Polskiej Misji Medycznej.

Organizacja wspiera oddziały neonatologiczne w różnych regionach Ukrainy, gdzie dostarcza sprzęt medyczny i prowadzi szkolenia dla personelu. Program jest współfinansowany przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych.

Problemy z dostępem do opieki zdrowotnej wynikają nie tylko z ataków na szpitale. ONZ wskazuje, że rosyjskie uderzenia w infrastrukturę energetyczną powodują wielogodzinne przerwy w dostawach prądu, utrudniając funkcjonowanie placówek medycznych, szkół i systemów wodociągowych.

– Mnóstwo osób w Ukrainie przemieściło się wewnętrznie, w związku z czym zwiększyło to presję na placówki funkcjonujące nawet w bezpieczniejszych miejscach, chociaż właściwie trudno o takie w Ukrainie. Placówki medyczne i szpitale zmagają się z dużą liczbą pacjentów, a jednocześnie z takimi problemami jak na przykład dostęp do prądu, co przekłada się na pomoc pacjentom. Generalnie jednak nie ma sytuacji, w której ludzie zostawaliby bez opieki. System, zarówno państwa, jak i organizacji humanitarnych, w jakimś stopniu umożliwia docieranie do wszystkich potrzebujących – zapewnia Justyna Stępień.

Wokalista zaznacza, że rzadko decyduje się na jazdę na rowerze po Warszawie, przede wszystkim z obawy o swoje bezpieczeństwo, bo jak zauważa, kierowcy samochodów zachowują się nieprzewidywalnie i czasami jest tylko krok od tragedii. Natomiast podczas zagranicznych wyjazdów jednoślad jest dla niego podstawowym środkiem transportu. Po Prostu Damian podkreśla, że w państwach skandynawskich czy na Cyprze nie dość, że jest bardziej rozwinięta infrastruktura rowerowa, to jeszcze rowerzyści cieszą się większym szacunkiem wśród innych użytkowników dróg.

– W Warszawie nie jeżdżę na rowerze, ale jeżeli mam gdzieś dojechać, to zamiast autobusu czy metra korzystam z Veturilo. Natomiast gdy jestem za granicą, to jak najbardziej. Bardzo dużo podróżuję po świecie, właśnie wróciłem teraz z Cypru i tam głównie się poruszam na rowerze. Tak samo w krajach skandynawskich czy też w Niderlandach to jest megapopularna forma poruszania się – mówi agencji Newseria Po Prostu Damian.

Do refleksji nad bezpieczeństwem rowerzystów na polskich drogach skłoniła go również tragiczna śmierć posła Łukasza Litewki, który zginął podczas przejażdżki rowerowej. Piosenkarz zwraca uwagę, że sam doświadczył niebezpiecznej sytuacji podczas jazdy na rowerze, dlatego jego zdaniem rozwój infrastruktury powinien iść w parze z większą odpowiedzialnością kierowców pojazdów mechanicznych.

– Za granicą jeżdżę w te kierunki, gdzie rowery są bardzo popularne i nie muszę się obawiać o swoje zdrowie i życie, a niestety śmierć posła Litewki troszeczkę mi uświadomiła, że trzeba bardzo uważać, bo nawet ostatnio, gdy jechałem na rowerze, to samochód z naprzeciwka wyjechał mi identycznie jak u niego. Jednak w Polsce to nie jest do końca bezpieczne, u nas w Warszawie, nie oszukujmy się, jeżdżą tak, jak chcą – mówi.

Mimo wszystko Po Prostu Damian uważa, że warto ograniczać korzystanie z samochodów na rzecz bardziej ekologicznych środków transportu. Jazda na rowerze to nie tylko sposób na poprawę kondycji i kontakt z naturą, ale także rozwiązanie korzystne dla środowiska i poprawy jakości życia w miastach.

 – Jestem jak najbardziej za, żeby z tych samochodów jednak wyjść i cieszyć się świeżym powietrzem, słoneczkiem – mówi.

Wokalista był gościem finału drugiej edycji projektu „Sport kocha recykling”. Jest to projekt adresowany do dzieci i młodzieży, miłośników różnych dyscyplin sportowych, którym bliski jest zdrowy tryb życia, zgodny z zasadami ekologii i recyklingu. 

Choć konsumpcja drobiu w Polsce utrzymuje się na stałym, wysokim poziomie, to branża mierzy się z zagrożeniem, jakim jest dezinformacja żywnościowa. Fałszywe lub zmanipulowane treści, bazujące na emocjach, nie tylko mają znaczenie wizerunkowe dla sektora, ale mogą też wpływać na całe łańcuchy dostaw, relacje międzynarodowe i bezpieczeństwo żywnościowe kraju. W przypadku drobiu najczęściej powielane mity dotyczą stosowania hormonów wzrostu i antybiotyków.

– Dezinformujące treści, które najczęściej się pojawiają, dotyczą bezpieczeństwa konsumpcji produktów drobiowych. Są to na przykład kwestie zawartości hormonu wzrostu. W Unii Europejskiej od dekad nie wolno go stosować w hodowli i nikt z polskich producentów tego nie robi. Kolejnym przykładem jest kwestia antybiotyków. One są stosowane wyłącznie pod kontrolą lekarza weterynarii i żadne mięso, które by je zawierało, nie miałoby prawa trafić do konsumenta – mówi agencji Newseria Marcin Wiśniewski, prezes Instytutu Badań Internetu i Mediów Społecznościowych (IBIMS).

Jak wskazuje Krajowa Rada Drobiarstwa – Izba Gospodarcza, która prowadzi kampanię HASHStopDezinformacjiŻywnościowej, dezinformacja to celowe lub nieświadome rozpowszechnianie nieprawdziwych, zmanipulowanych lub wyrwanych z kontekstu informacji na temat żywności – jej składu, pochodzenia, metod produkcji lub wpływu na zdrowie i środowisko. Wykorzystuje standardowe mechanizmy budowania zasięgów w mediach społecznościowych oparte na emocjonalnych, angażujących treściach, z którymi użytkownicy często wchodzą w interakcję. KRD podkreśla, że twórcy fake newsów wykorzystują m.in. sensacyjne, przyciągające uwagę nagłówki (clickbaity), wybiórcze przedstawianie faktów (cherry picking) oraz fałszowanie materiałów audio i wideo (deepfake i cheapfake).

– Treści na temat produkcji i wyborów konsumenckich zdobywają tak duże zasięgi, ponieważ dotyczą tego, co jest naszą codziennością, i tego, co jest dla nas najważniejsze, czyli zdrowia naszego i naszych bliskich. Wszyscy wiemy, jak ważna jest dieta i wybory konsumenckie w procesie zdrowotnym. Kiedy widzimy informacje mówiące o tym, że coś, co spożywamy na co dzień, może szkodzić nam i naszym bliskim, siłą rzeczy budzi to nasze zainteresowanie, emocje, strach – tłumaczy Marcin Wiśniewski.

Wokół produkcji zwierzęcej ścierają się interesy biznesowe i światopoglądowe.

– Można mówić o wojnie informacyjnej, ponieważ jest bardzo wielu aktorów komunikacyjnych, którym zależy na tym, by treści dotyczące drobiu, drobiarstwa i związanych z nimi wyborów konsumenckich były w pewien sposób wypaczane treściami dezinformującymi. Chodzi nie tylko o kwestię stricte rywalizacji biznesowej czy rynkowej, ale też kwestie skrajnie ideologiczne – uważa prezes IBIMS.

KRD podaje, że akcją dezinformacyjną, która odbiła się szerokim echem i wpisywała się w krytyczne narracje wobec branży drobiarskiej, były publikacje o tzw. chorobie białych włókien w mięsie drobiowym. Materiały publikowane m.in. przez organizacje prozwierzęce w mediach społecznościowych sugerowały, że „białe paski” w mięsie są oznaką choroby zwierząt i stanowią zagrożenie dla konsumentów. Przedstawiciele branży podkreślają, że w rzeczywistości chodzi o tzw. syndrom białych włókien, czyli zmianę mięśniową opisywaną w badaniach naukowych, która nie oznacza choroby zwierząt i nie wpływa na bezpieczeństwo spożycia mięsa.

Dezinformacja żywnościowa wpływa na sposób, w jaki konsumenci wybierają produkty, a jej konsekwencje dla branży i kupujących są wielowymiarowe i mogą uderzać w całe łańcuchy dostaw: od hodowcy po eksportera. Jak podkreśla IBIMS, ma to ogromne znaczenie dla kraju takiego jak Polska, który jest jednym z największych eksporterów żywności w UE. Skutki dezinformacji dotykają całej gospodarki, relacji międzynarodowych, ale też bezpieczeństwa żywnościowego. Podważenie zaufania do polskich producentów – niezależnie od tego, czy stoi za tym lobbysta, aktywista, czy podmiot powiązany z obcym wywiadem – może uderzać w fundamenty gospodarcze i społeczne państwa.

– Dezinformacja ma wpływ chociażby na procesy administracyjne w branży, spożycie produktów, ich popularność, dobry wizerunek przedsiębiorstwa i samego produktu. Jeżeli chodzi o konsumentów, to jest tu kwestia głównie wyborów, czy zdecydują się na taki rodzaj mięsa, czy zdecydują się na mięso w ogóle, czy skorzystają z produktu tej marki czy innej – wyjaśnia Marcin Wiśniewski.

Eksperci podkreślają, że raz rozpowszechniona fałszywa informacja długo funkcjonuje w świadomości odbiorców. Sprostowania i wyjaśnienia rzadko osiągają podobny zasięg.

Wstępne szacunki Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej za 2025 rok pokazały spadek konsumpcji mięsa drobiowego per capita, ale pułap, do którego zeszło roczne spożycie na osobę, wciąż jest wysoki i wynosi 30 kg.

Z raportu „Preferencje i opinie dotyczące konsumpcji mięsa wśród Polaków – badanie ilościowe i jakościowe” zrealizowanego na zlecenie Związku Polskie Mięso wynika, że najczęstszym wyborem konsumentów spośród gatunków mięsa jest drób. Spożywa go 91 proc. badanych, najczęściej kurczaka, a wieprzowinę jada 78 proc. Młodsze osoby jadają drób częściej – 62 proc. respondentów w wieku do 29 lat oraz 65 proc. w wieku 30–39 lat spożywa go kilka razy w tygodniu. Co trzeci badany zwraca uwagę przy zakupie na kraj pochodzenia mięsa drobiowego.

Według Marcina Wiśniewskiego skala dezinformacji dotyczącej drobiu nieco maleje, mimo to wciąż stanowi istotne zagrożenie, z którego należy zdawać sobie sprawę i które należy zwalczać. Zdaniem eksperta duża w tym rola samych konsumentów-użytkowników platform społecznościowych.

– Od decyzji każdego z nas, czy polajkujemy daną informację, czy udostępnimy ją dalej, zależy to, jak będzie wyglądało bezpieczeństwo żywnościowe w Polsce i jakie informacje na temat polskiej żywności, polskich producentów, także drobiarskich, będą trafiały do konsumentów – tłumaczy.

Choć wokalistka lubi bawić się modą, to dla niej nie jest to równoznaczne z nieustanną pogonią za nowościami. Kompletuje za to swoją garderobę świadomie – kupując ubrania dobrej jakości, które służą przez lata – oraz kreatywnie, dając rzeczom drugie życie chociażby poprzez przeróbki. Według Patricii Kazadi powtarzanie stylizacji na czerwonym dywanie nie jest już oznaką modowej wpadki, lecz przejawem pomysłowości, mądrych wyborów i troski o środowisko.

Patricia Kazadi uważa, że moda i ekologia mogą iść w parze. Choć nie ukrywa swojej słabości do ciekawych projektów i oryginalnych stylizacji, to jej styl wcale nie wymaga ciągłych zakupów. Wokalistka coraz częściej stawia na przerabianie starych ubrań i nadawanie im oryginalnego charakteru.

– Mam na sobie dzisiaj wspaniałe dzieło dwójki projektantów, Ulka Ta Od Szycia, uwielbiam ich pracę. Jest to zbiór wielu kurtek i spodni dżinsowych połączony z vintage’ową marynarką. Uważam, że efekt jest oszałamiający. Jestem bardzo wdzięczna, że mogę to mieć dzisiaj na sobie i wspierać inicjatywę, jaką jest moda recyklingowa, upcyklingowa. Jestem nią zachwycona – mówi agencji Newseria Patricia Kazadi.

Mimo że sklepy odzieżowe pękają w szwach, a trendy zmieniają się nawet kilka razy w sezonie, to wokalistka stara się nie kupować zbyt dużo nowych rzeczy, bo zdaje sobie sprawę z tego, że po chwili, kiedy wyjdą z mody, trzeba będzie wyrzucić je do kosza.

– Ja po prostu nie kupuję hurtowo. Uważam, że nie mam takiej potrzeby, Na co dzień chodzę ciągle w tym samym wymiętym, czarnym dresie, więc w ten sposób przyczyniam się do ochrony środowiska, że nałogowo nie kupuję ubrań. Mam słabość do mody, ale niekoniecznie do hurtowego kupowania ubrań czy uzależnienia od shoppingu. Cenię sobie modę, lubię kupić sobie raz na rok coś wyjątkowego, co potem latami noszę i jest moją perełką w garderobie – mówi.

Patricia Kazadi przyznaje, że w jej szafie sporo jest takich modowych perełek, do których co jakiś czas wraca, bo znów są na topie. Jednak największy sentyment ma do pewnego dodatku, który odziedziczyła po swojej mamie.

– Najstarsza w mojej szafie jest torebka, którą moja mama nosiła, gdy była nastolatką. Jest ona już troszkę zardzewiała, ale nadal przepiękna, w kształcie perły i cała z perełek. Jest to najcenniejsza rzecz, którą posiadam, bo sentymentalnie jest po prostu dla mnie bliska – mówi.

Patricia Kazadi zauważa, że teraz na czerwonym dywanie niekoniecznie za każdym razem trzeba mieć coś nowego. Nikt już nie widzi nic złego w tym, gdy jakaś znana osoba pojawia się na ściance dwa razy w tej samej kreacji lub w ubraniach z odzysku. Gwiazdy coraz częściej pokazują, że atrakcyjny wizerunek nie wymaga nieustannego kupowania nowych rzeczy.

– Bardzo się to zmienia i widzę, że często gwiazdy sięgają już po ten sam look, nawet 1:1. Ja natomiast bawię się tym, czyli na przykład mam spódnicę, korzystam z niej kilkukrotnie, dodając do tego różne bluzki, marynarki czy topy – podkreśla.

Wokalistka wystąpiła z recitalem muzycznym podczas drugiej edycji projektu „Sport kocha recykling”. Jest to projekt adresowany do dzieci i młodzieży, miłośników różnych dyscyplin sportowych, którym bliski jest zdrowy tryb życia, zgodny z zasadami ochrony środowiska i recyklingu.

Ponad 80 proc. nastolatków na świecie nie osiąga zalecanego poziomu aktywności fizycznej. Eksperci zwracają uwagę, że to nie tylko kwestia braku odpowiednich nawyków, ale także warunków, w których żyją – dostępu do bezpiecznych miejsc zabawy, terenów rekreacyjnych czy zajęć sportowych. Europejski projekt B-Challenged ma pomóc tworzyć środowisko sprzyjające aktywności na świeżym powietrzu i zdrowemu stylowi życia, szczególnie w mniej uprzywilejowanych społecznościach.

– Tylko 7–30 proc. dzieci i młodzieży w wieku 5–17 lat na całym świecie wykazuje wystarczający poziom aktywności fizycznej, co w konsekwencji wiąże się z wyższym ryzykiem wystąpienia chorób niezakaźnych związanych ze stylem życia, takich jak otyłość, cukrzyca typu 2, a także problemów psychicznych – podkreśliła w rozmowie z agencją Newseria dr Teatske Altenburg, profesor nadzwyczajna w Amsterdam University Medical Center (Amsterdam UMC) i kierowniczka projektu B-Challenged.

Zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia dzieci i młodzież powinny podejmować średnio co najmniej 60 minut dziennie aktywności fizycznej o umiarkowanej lub wysokiej intensywności. Tylko niewielki odsetek dzieci i nastolatków w Polsce spełnia te zalecenia przez cały tydzień.

W Polsce tylko około połowy dzieci codziennie podejmuje aktywną zabawę na poziomie uznawanym za korzystny dla zdrowia. Dodatkowo jak pokazują badania Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie w ramach projektu „WF z AWF”, ponad 90 proc. dzieci nie jest wszechstronnie przygotowanych do prowadzenia aktywnego stylu życia, a jedynie 12–30 proc. potrafi poprawnie wykonywać podstawowe umiejętności ruchowe, takie jak bieganie, skakanie czy rzucanie piłką.

– Główną przyczyną braku aktywności fizycznej nie jest brak motywacji, ponieważ dzieci mają wewnętrzną motywację do aktywności – zwłaszcza uczniowie szkół podstawowych, którzy po prostu się bawią, najlepiej na świeżym powietrzu. Uważam jednak, że brakuje bezpiecznych, atrakcyjnych i dobrze utrzymanych przestrzeni, w których mogłyby się one bawić na świeżym powietrzu – stwierdziła badaczka z Amsterdam UMC. – Być może brakuje również odpowiednich, przystępnych cenowo zajęć pozalekcyjnych organizowanych dla dzieci – dodaje.

Coraz większą część wolnego czasu dzieci spędzają przed ekranami. Z raportu NASK wynika, że korzystają z internetu średnio niemal pięć godzin dziennie w dni powszednie, a w weekendy jeszcze więcej.

– Wiele dzieci doświadcza FOMO, czyli strachu przed tym, że coś je ominie, więc cały czas mówią o tym, co się dzieje online, i chcą być częścią rozmów na ten temat. Myślę więc, że są dwie strony medalu – jedna to za mało możliwości aktywności fizycznej i ograniczenia w dostępie do przestrzeni do tego przeznaczonych, a z drugiej atrakcyjność spędzania czasu w sieci – tłumaczy dr Teatske Altenburg.

Badania prowadzone w wielu krajach pokazują, że dzieci mieszkające w mniej uprzywilejowanych dzielnicach częściej zmagają się z nadwagą i otyłością, rzadziej uczestniczą w zorganizowanych zajęciach sportowych i mają ograniczony dostęp do bezpiecznych miejsc zabawy.

– Jeżeli w okolicy brakuje terenów rekreacyjnych, ścieżek rowerowych czy bezpiecznych przestrzeni do zabawy, dzieci mają mniej okazji do codziennego ruchu – ocenia dr Anna Dzielska, adiunkt, p.o. kierowniczka Zakładu Zdrowia Dzieci i Młodzieży w Instytucie Matki i Dziecka.

To właśnie na tych obszarach koncentruje się europejski projekt badawczy B-Challenged realizowany w Danii, Niemczech, Polsce, Hiszpanii i Holandii. Skupia się on na dzieciach w wieku 6–12 lat mieszkających w dzielnicach, gdzie występują bariery w dostępie do infrastruktury sprzyjającej aktywności fizycznej. W Polsce jest to warszawska Praga-Północ.

– Projekt B-Challenged ma na celu wspieranie korzystnych dla zdrowia zachowań dzieci poprzez tworzenie lepszego środowiska do zabawy na świeżym powietrzu i prawidłowych zachowań żywieniowych. To ważne, ponieważ na zdrowie dzieci wpływają nie tylko ich indywidualne wybory, ale również warunki, w których żyją, uczą się i spędzają wolny czas – podkreśla dr Anna Dzielska.

W projekcie biorą udział nie tylko naukowcy i przedstawiciele samorządów lokalnych, ale także rodzice, nauczyciele i same dzieci.

– To, co wyróżnia projekt, to podejście oparte na współtworzeniu rozwiązań. Zamiast narzucać gotowe działania, angażujemy społeczności lokalne w ich projektowanie. Dzięki temu zwiększamy szanse, że proponowane zmiany będą skuteczne, akceptowane i trwałe – podkreśla kierowniczka Zakładu Zdrowia Dzieci i Młodzieży w Instytucie Matki i Dziecka.

Badacze sprawdzają, jakie bariery utrudniają dzieciom zabawę na świeżym powietrzu i codzienny ruch. Następnie wspólnie z pozostałymi grupami uczestników programu przygotują rekomendacje zmian. Gotowe modele będą mogły być wdrażane także w innych miastach.

– Problemy związane ze zdrowiem dzieci i ich stylem życia są złożone i nie mogą być rozwiązane przez jedną instytucję czy jeden sektor. Naukowcy dostarczają wiedzy i dowodów naukowych, samorządy mają możliwość wprowadzania zmian w przestrzeni publicznej i lokalnej polityce, a mieszkańcy, w tym grupy, do których mają być kierowane te działania, najlepiej znają swoje potrzeby. Dopiero połączenie tych perspektyw pozwala tworzyć skuteczne rozwiązania – przekonuje dr Anna Dzielska.

– Zawsze należy konsultować z dziećmi elementy tworzone z myślą o nich. Projektowanie placu zabaw przyjaznego dla dzieci we współpracy z nimi powinno być wymogiem prawnym – dodaje dr Teatske Altenburg.

Projekt B-Challenged jest finansowany przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w ramach partnerstwa międzynarodowego ERA4Health i wspierany przez krajowe agencje badawcze w Europie.

W spektaklu „Dyrektor teatru” muzyka i scenografia stają się jednym z głównych narzędzi opowiadania historii. Warstwa muzyczna opiera się na zderzeniu różnych estetyk. Publiczność może usłyszeć zarówno wirtuozowskie arie Mozarta, będące fundamentem przedstawienia, jak również muzykę filmową i włoskie przeboje Marino Mariniego, budujące atmosferę słonecznej Italii i złotej ery kina. Od strony scenograficznej na scenie udało się połączyć plan filmowy, studio fotograficzne i wybieg, na którym odbywają się pokazy mody.

W przedstawieniu „Dyrektor teatru” spotykają się dwa światy – aktorzy dramatyczni i śpiewacy operowi. Ta niezwykła fuzja, obecna już w oryginale z XVIII wieku, stała się osią współczesnej adaptacji Jakuba Przebindowskiego. Ze sceny można usłyszeć zarówno komediowe dialogi, jak i wirtuozowskie arie Mozarta, wykonywane w języku włoskim. Tomasz Pokrzywiński, autor aranżacji do tego spektaklu, chciał, aby warstwa muzyczna była dla publiczności pewnym zaskoczeniem.

– To jest bardzo mało znana i rzadko grywana opera, właściwie komedia z muzyką W.A. Mozarta. Być może dlatego, że jest tam bardzo mało muzyki, bo tam są tylko dwie arie i dwa ensemble, plus oczywiście uwertura. Natomiast jest tam dużo tekstu dramatycznego, przeznaczonego dla aktorów. To są role tylko mówione, a nie śpiewane. My dzisiaj mamy tekst polski w adaptacji reżysera Jakuba Przebindowskiego i myślę, że zachwyceni będą zarówno słuchacze operowi, jak i publiczność, która przyjdzie bardziej obejrzeć komedię stricte teatralną – mówi Tomasz Pokrzywiński, kierownik muzyczny.

W spektaklu obok muzyki Mozarta pojawiają się również włoskie przeboje. Połączenie tych dwóch światów muzycznych nie jest przypadkowe. Tworzy pomost między tradycyjną operą a kulturą popularną, pokazując, że sztuka nieustannie się zmienia i czerpie z różnych źródeł.

– Muzycznie jest to bardzo kolorowy spektakl. Są bowiem nawiązania do włoskich przebojów lat 50., do muzyki filmowej z tego okresu, natomiast nie mamy tradycyjnej orkiestry mozartowskiej, tylko mały kameralny zespół, Bastarda Mozart Ensemble. Zestaw instrumentów jest dość nietypowy, jest klarnet kontrabasowy oraz wiolonczela, i ten skład jest uzupełniony obojem, fagotem, skrzypcami i fortepianem. Cały czas oscylujemy pomiędzy muzyką klasyczną a improwizacją, brzmieniami niemozartowskimi. Zespół pełni tutaj kluczową rolę w nadawaniu temu spektaklowi wymiaru eksperymentu i nietypowego brzmienia – mówi Tomasz Pokrzywiński.

Równie istotną rolę odgrywa w tym spektaklu scenografia. Katarzyna Gabrat-Szymańska przyznaje, że jej przygotowanie sprawiło jej dużą frajdę, bo również wymagało nietypowych połączeń różnych czasów i estetyk.

– Nie ukrywam, że była to przyjemność, a jednocześnie wyzwanie, aby sprostać temu zadaniu, dlatego że łączymy tutaj elementy lat 50. i 60. oraz współczesne. Aby one wszystkie połączyły się na scenie, trzeba było wymyślić taki klucz, żeby było wiadomo, gdzie jesteśmy, co chcemy przekazać i dlaczego tak, a nie inaczej – mówi Katarzyna Gabrat-Szymańska.

Inspiracje włoską kulturą, architekturą oraz światem kina tworzą przestrzeń zawieszoną pomiędzy rzeczywistością teatralną, filmowym planem zdjęciowym i modowym wybiegiem.

– Pod koniec XIX wieku we Włoszech żyła taka artystka, sopranistka, diva opery – Natalina Cavalieri. Ona występowała też u nas w Teatrze Wielkim w Warszawie. W niej zakochał się Piero Fornasetti, który potem był największym designerem we Włoszech, w związku z tym ten motyw przewodni tutaj jest. Wprowadziliśmy elementy włoskiej architektury, żeby połączyć wszystko, co się dzieje na zewnątrz, jak i wewnątrz. Na scenie jest więc trochę planu filmowego,  trochę planu studyjnego, studia fotograficznego i wybiegu – wyjaśnia.

Scenografka zdradza, że sporo czasu zajęło poszukiwanie rekwizytów z lat 50. i 60. Okazało się, że wiele jakże cennych przedmiotów znalazło się w domach rodziny i znajomych.

– Były poszukiwania w internecie i przez znajomych, niektórzy przynieśli jakieś elementy ze swoich domów, w związku z czym zrobiła nam się tutaj skarbnica, istne muzeum. Wydaje mi się, że to też jest okazja do tego, żeby sobie przypomnieć, jak to wyglądało kiedyś u naszych babć lub mam. Ważne jest, żeby lata 50., 60. i te dzisiejsze się połączyły – mówi.

Spektakl odsłania kulisy teatralnego i filmowego świata – świata pełnego wielkich emocji, rywalizacji, artystycznych marzeń i absurdów, które od wieków pozostają zadziwiająco aktualne. Katarzyna Gabrat-Szymańska dostrzega duże podobieństwo między tymi dwoma odległymi o kilka dekad okresami. Aktorzy nadal bowiem walczą o role, a twórcy martwią się, jak zdobyć pieniądze na sztukę i jak pogodzić ambicję z oczekiwaniami publiczności.

– Kobiety przepychają się łokciami i walczą o swoją pozycję na scenie. Odwołując się do filmów Felliniego, zawarliśmy ten wątek, bo właśnie w tych latach był ten przełom, kiedy kino wkroczyło na salony, a teatr i opera zeszły na bok. Kino przechwyciło scenę teatralną, była to też duża szkoda dla ludzi teatru i oper, oni mieli duży kłopot w tych latach – dodaje.

Spektakl „Dyrektor teatru”, który jest nie tylko komedią, lecz także refleksją nad miejscem artysty w zmieniającej się rzeczywistości kulturowej można oglądać na scenie Basenu Artystycznego Warszawskiej Opery Kameralnej.

Dyrektor kreatywny Radia ZET nie ukrywa, że poważne problemy zdrowotne – wylew, przeszczep nerki i trzustki oraz długa rehabilitacja i kłopoty z poruszaniem się – sprawiły, że musiał na nowo walczyć nie tylko o sprawność, ale także o swoje miejsce zawodowe. Powrót do pracy okazał się trudniejszy, niż przypuszczał, ponieważ media w dużej mierze wciąż opierają się na kulcie młodości, zdrowia i perfekcyjnego wizerunku. Michał Figurski wspomina, że kiedy został gospodarzem randkowego formatu „Temptation Island Polska”, zależało mu na tym, by w kadrze było widać, że jest osobą niepełnosprawną.

Michał Figurski po kilku latach przerwy wrócił do mediów z bagażem doświadczeń, które całkowicie zmieniły jego spojrzenie na branżę i sposób przedstawiania osób z niepełnosprawnościami.

– Jestem daleki od negatywnej oceny mediów, w ogóle media to jest bardzo szerokie pojęcie, tak samo jak osoba z niepełnosprawnością. Tak jak różne są media: radio, telewizja, prasa, internet, tak mamy różnego rodzaju utrudnienia w życiu codziennym. I media, zresztą chyba tak jak całe nasze społeczeństwo, nie mają dystansu do siebie, przez co wszystko, co inne jest traktowane z wrogością – mówi agencji Newseria Michał Figurski.

Dyrektor kreatywny Radia ZET zauważa, że osoby z niepełnosprawnościami nadal są w mediach mało widoczne, a jeśli już się pojawiają, to najczęściej w skrajnych rolach – jako osoby wymagające współczucia albo bohaterowie pokonujący własne ograniczenia. Tymczasem brakuje ich w gronie prowadzących, reporterów czy ekspertów.

–  Media na pewno potrafią oswoić temat i w tej chwili pojawia się w nich seria inkluzywności, dotycząca osób nieheteroseksualnych, o innym kolorze skóry czy też związków partnerskich. I widać, że to działa. Mam więc nadzieję, że jesteśmy też w stanie stworzyć taki system, który zadziała na rzecz osób z niepełnosprawnością – mówi dziennikarz.

Michał Figurski wspomina, że ciężko było mu wyjść na prostą w momencie, kiedy poruszał się na wózku czy za pomocą laski.

– Media to jest nierealna bajka, którą osoby z nimi związane: dziennikarze, producenci, reżyserzy, aktorzy, piszą codziennie dla swojego odbiorcy. Łatwo to porównać do social mediów, w których wszyscy jesteśmy piękni, uśmiechnięci, mamy zdrowe dzieci, wielkie domy i jeździmy na zagraniczne wczasy, a tymczasem realia są zupełnie inne. Świat mediów jest jeszcze trudniejszy do ogarnięcia, bo tu trzeba być pięknym, zdrowym i chwalić się naokoło, że jest jeszcze lepiej, niż jest. Z tego powodu że lekko nie miałem, bo musiałem się przebić przez barierę ostracyzmu: o nie, ten pan, on chyba nie da rady – mówi.

Dziennikarz musiał  zapukać do wielu drzwi i najczęściej odchodził z kwitkiem. Ale kiedy w końcu padła propozycja współpracy, dał z siebie wszystko. Nie chciał tworzyć sztucznego wizerunku pełnej sprawności. Zależało mu bowiem na tym, by zmniejszać dystans, przełamywać stereotypy i udowodnić, że ograniczenia zdrowotne nie przekreślają aktywności zawodowej czy obecności w mediach.

– Pojawiła się wreszcie oferta pracy dla mnie i poprowadziłem program, on się w końcu nie sprawdził z innych względów, natomiast już na początku współpracy przy tym love show rozmawialiśmy o tym, by bez ogródek pokazywać mnie jako osobę niepełnosprawną. Chciałem osiągnąć taki efekt, gdzie każdy pomyśli sobie: kurczę, to oni są na jakiejś obcej wyspie, tu 40-stopniowe upały, różne konkurencje, a ten chłop tam jest. Skończyło się na pokazywaniu mnie z ładną, szpanerską laską, ale to i tak już jest jakiś krok. Im więcej tego typu inicjatyw, im więcej odwagi w ludziach mediów, tym więcej tolerancji i mniej tego przestrachu: niepełnosprawny idzie – podkreśla Michał Figurski.

Zainteresowanie profilaktyką zdrowotną wśród Polaków rośnie, jednak ważne jest motywowanie ich nie tylko do badań, ale również większej aktywności fizycznej. Stąd decyzja Medicover o wdrożeniu w Polsce nowego, zintegrowanego konceptu, który łączy opiekę medyczną, diagnostykę i aktywność fizyczną w jednym miejscu. Pierwsza taka placówka powstała w warszawskim Międzylesiu.

– Obserwujemy wzrost zainteresowania badaniami, nie tylko z punktu widzenia występujących chorób, ale również profilaktyki. Świadomość Polaków i naszych klientów rośnie. Stąd coraz więcej otwarć nowych punktów pobrań, które klienci mogą odwiedzać, by wykonywać badania i dbać o swoje zdrowie – mówi w rozmowie z agencją Newseria Arkadiusz Gawrych, dyrektor ds. sprzedaży i rozwoju biznesu w Synevo.

44 proc. Polaków bada się regularnie, a 26 proc. robi to przynajmniej co kilka lat. Oznacza to, że łącznie ponad 2/3 społeczeństwa regularnie wykonuje profilaktyczne badania krwi. To wnioski z badania Europion Polska.

– Dostęp do profilaktyki powinien być szybki i skuteczny. Co to oznacza? W momencie wizyty w punkcie pobrań powinniśmy dostarczyć bardzo szybko wynik i tym samym odpowiedzieć naszemu pacjentowi na potrzebę, którą wyraził. Ten wynik następnie jest najczęściej konsultowany przez lekarza, aby podjąć skuteczne leczenie – tłumaczy Arkadiusz Gawrych.

55,6 proc. pracowników zmaga się z nadwagą lub otyłością, a 47 proc. ma podwyższony poziom cholesterolu. Blisko 1/3 dotyka nadciśnienie. Jednocześnie w latach 2022–2024 odsetek osób z podwyższonym poziomem glukozy we krwi zmniejszył się ogółem o 2,2 proc. Tak wynika z ostatniej edycji raportu Medicover „Praca. Zdrowie. Ekonomia. Perspektywa 2025”.

– Najlepszym sposobem promowania profilaktyki dla naszych pacjentów jest spotkanie ze specjalistą, czyli z naszymi lekarzami, którzy posiadają odpowiednie kwalifikacje, kompetencje i wiedzę, aby odpowiednio ukierunkować pacjentów. Kolejnym jest umiejętność motywowania ich poprzez wspólne działanie, dla przykładu wspólne ćwiczenia przy wsparciu trenera medycznego. Będą one kolejnym krokiem milowym w poprawie zdrowia pacjentów i budowaniu dobrych nawyków – uważa Elżbieta Krasuska, dyrektor regionu ds. operacyjnych w Medicover.

Polacy szukają porad zdrowotnych najczęściej u specjalistów medycznych (39,9 proc.), na portalach medycznych/serwisach tematycznych o zdrowiu (22,8 proc.), a także w wyszukiwarkach internetowych (21,1 proc.). Co piąty Polak (19,8 proc.) zasięga opinii rodziny/znajomych, 17,9 proc. przyznaje, że słucha ekspertów opierających się na badaniach naukowych. To wnioski z badania przeprowadzonego w marcu br. przez SW Research na zlecenie On Board Think Kong we współpracy z Focus o Zdrowiu.

– Dla pacjenta ogromną wartością jest czas, dostępność miejsca i połączenie różnych form aktywności. Działania, które pomagają mu wyleczyć jego problemy zdrowotne bądź wyprzedzić te ewentualnie pojawiające się w przyszłości. Dla przykładu, jeżeli mamy przekierowanie do trenera medycznego, który wspiera pacjenta pod kątem medycznym i instruuje go, jak powinien ćwiczyć, długoterminowo wypracowanie przez pacjenta rutyny daje mu ogromne pozytywne efekty zdrowotne – podkreśla Elżbieta Krasuska.

W 2025 roku ok. 21 proc. Polaków powyżej 15. roku życia spełniało normy dotyczące poziomu aktywności fizycznej w czasie wolnym (bez spacerowania) rekomendowane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). W grupie wiekowej 15–69 lat oczekiwania te spełniało 23 proc. badanych, natomiast w grupie 18–64 lat było to 22 proc. To dane z ogólnopolskiego badania przeprowadzonego przez Research Collective na zlecenie Ministerstwa Sportu i Turystyki.

– Polacy mają dobre podejście do aktywności fizycznej. To widać szczególnie w liczbach. Wskaźnik penetracji rynku fitness w Polsce jest na poziomie 10 proc. i cały czas rośnie. Mamy jeszcze sporo do nadrobienia względem dojrzalszych rynków, natomiast rozwijamy się bardzo prężnie i szybko je gonimy – podkreśla Łukasz Wolski, dyrektor sieci klubów Just GYM Box.

Tylko 1/3 pracowników jest aktywna fizycznie na tyle, aby przełożyło się to na korzyści zdrowotne. U osób aktywnych fizycznie priorytetem jest poprawa kondycji fizycznej, w tym wytrzymałości, wydolności czy też sprawności (47,3 proc.). To również wnioski z raportu Medicover.

– Polacy dużo się ruszają. Oczywiście mówimy tu z perspektywy sieci klubów sportowych, natomiast Polacy także biegają, jeżdżą na rowerach, pływają i realizują dużo innych ciekawych aktywności. Dlatego uważam, że społeczna świadomość jest coraz większa. Mamy jeszcze sporo do zrobienia, ale idziemy w bardzo dobrym kierunku – uważa dyrektor sieci klubów Just GYM Box.

Analiza aktywności użytkowników pakietów Medicover Sport pokazuje, że mężczyźni są znacznie częstszymi gośćmi obiektów sportowych. Odpowiadają oni za 69 proc. wszystkich wejść do obiektów sportowych, natomiast kobiety za 31 proc.

– Aby zachęcić Polaków do regularnego ruchu, powinniśmy im przede wszystkim dawać możliwość wykonania tej aktywności. Powinniśmy ich angażować w programy, które będą motywowały ich do regularnego ruchu, na zasadzie szeroko rozumianej grywalizacji – zaznacza Łukasz Wolski.

W czerwcu powstał nowy punkt Medicover w warszawskim Międzylesiu we współpracy z Just GYM Box i Synevo. To pierwsza tego typu inicjatywa w Polsce, w ramach której opieka medyczna, diagnostyka laboratoryjna i infrastruktura sportowa funkcjonują w jednym, spójnym modelu. Integracja tych obszarów umożliwia lepszą koordynację działań profilaktycznych, diagnostycznych i wspierających proces leczenia.

– Polacy i nasi użytkownicy coraz chętniej korzystają z usług bliżej miejsca zamieszkania. Jeżeli pojawi się więcej punktów na mapie, a taka jest nasza strategia i chcemy wykorzystać potencjał naszych biznesów w postaci Synevo, Just GYM Box i punktów medycznych Medicover, to będziemy bliżej pacjenta. Ułatwimy mu dostęp zarówno do aktywności fizycznej, jak i opieki lekarskiej, bez konieczności przebijania się przez korki do centrum miasta – uważa Dominik Kurmanowski, dyrektor Działu Sprzedaży Korporacyjnej w Medicover.

Emocje są nieodłącznym elementem sportowej rywalizacji – nie tylko dla zawodników, ale także dla kibiców. Z badania przeprowadzonego na zlecenie marki Snickers wynika, że 74 proc. Polaków aktywnie angażuje się w oglądanie wydarzeń sportowych, a 46 proc. przyznaje, że wiąże się to ze stresem. Kibicowanie rzadko jest biernym doświadczeniem – wielu kibiców rozładowuje napięcie, wspólnie przeżywając mecz, rozmawiając i sięgając po przekąski.

– Sport wywołuje w Polakach bardzo silne emocje. Z badania przeprowadzonego dla marki Snickers wynika, że aż 74 proc. osób angażuje się w oglądanie wydarzeń sportowych, a 46 proc. przyznaje, że wiąże się to ze stresem. Wyniki te pokazują, że duża część kibiców mocno identyfikuje się z przebiegiem meczu, przeżywa każdą akcję i emocjonalnie reaguje na decyzje podejmowane na boisku – mówi agencji Newseria Magdalena Florczak, portfolio and activation manager w Snickersie.

Podczas rozgrywek piłkarskich nie brakuje sytuacji, w których o losach akcji decyduje analiza VAR. Takie momenty często wywołują gorące dyskusje wśród kibiców i sprawiają, że emocje sięgają zenitu.

Z badania Snickersa wynika, że opinie Polaków na temat VAR są niemal równo podzielone – 44 proc. ocenia tę technologię pozytywnie, a 46 proc. pozostaje wobec niej sceptycznych. Pokazuje to, że kibice nie tylko przeżywają przebieg spotkań, ale także uważnie śledzą i oceniają decyzje sędziów.

– Niezależnie od opinii moment oczekiwania na decyzję VAR jest dla kibiców szczególnie emocjonujący, ponieważ wiąże się z niepewnością co do wyniku akcji czy meczu. To właśnie ta chwila oczekiwania sprawia, że napięcie często sięga zenitu – dodaje Magdalena Florczak.

Na sposób przeżywania sportowych emocji wpływa jednak nie tylko to, co się dzieje na boisku. Równie ważna jest atmosfera towarzysząca oglądaniu meczu. Dla 20 proc. uczestników badania zachowania innych kibiców, takie jak nadmierne komentowanie czy uciszanie, są źródłem irytacji. Z drugiej strony 21 proc. wskazuje, że właśnie wspólne przeżywanie emocji należy do najlepszych elementów oglądania wydarzeń sportowych. To pokazuje, że sposób kibicowania osób wokół może zarówno wzmacniać pozytywne emocje, jak i zwiększać poziom napięcia.

– Emocje kibiców buduje nie tylko to, co się dzieje na boisku, ale również reakcje osób wokół nich – wyjaśnia ekspertka marki Snickers. – Atmosfera potrafi zarówno zwiększać napięcie, jak i sprawiać, że kibicowanie staje się jeszcze przyjemniejszym doświadczeniem.

Badanie pokazuje również, że emocje kibiców najczęściej narastają stopniowo wraz z przebiegiem meczu. Zaledwie 3 proc. respondentów deklaruje natychmiastową reakcję w ciągu kilkudziesięciu sekund. U większości emocje rosną wraz z rozwojem wydarzeń na boisku – kibice obserwują kolejne akcje, analizują sytuację i dopiero po chwili reagują.

Choć niemal połowa Polaków przyznaje, że sportowe emocje wiążą się ze stresem, złożone metody jego redukowania pozostają mało popularne. Medytację czy mantry podczas meczu deklaruje zaledwie 4 proc. respondentów. Znacznie częściej kibice rozładowują napięcie poprzez rytuały towarzyszące oglądaniu spotkań – rozmowy z innymi kibicami, komentowanie kolejnych akcji czy sięganie po przekąski.

– Większość kibiców woli przeżywać emocje wspólnie – rozładowują napięcie poprzez rozmowy i sięganie po przekąski. Taki rytuał pomaga złapać chwilę oddechu nawet podczas najbardziej emocjonujących momentów spotkania – wskazuje Magdalena Florczak.

Zdaniem ekspertów polskie firmy są coraz bardziej inkluzywne i otwarte na zatrudnianie osób z niepełnosprawnością. Wśród pracodawców panuje większa świadomość ich potencjału, jednak wciąż jest on nieodkryty lub niewykorzystywany. Osoby z niepełnosprawnością chętniej mówią o niej w miejscu pracy, jeśli firmy wprowadzają odpowiednie programy wsparcia. Na wzrost zatrudnienia może pozytywnie wpłynąć również wejście w życie ustawy o asystencji osobistej.

– Już całkiem nieźle stoimy z inkluzywnością, natomiast mam poczucie, że polski biznes nadal jeszcze musi nad tym tematem popracować. Na pewno widzę zachodzące zmiany, w tym rosnącą otwartość pracodawców oraz większą świadomość potencjału osób z niepełnosprawnością. On wciąż jest albo nieodkryty, albo niewykorzystywany – mówi w rozmowie z agencją Newseria Agata Spała-Zakrzewska, ekspertka ds. inkluzywności i dostępności, prezeska i założycielka HR Fair Play.

Zgodnie z załozeniami pierwszej polskiej Strategii na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021–2030, która weszła w życie w 2021 roku, wskaźnik aktywności zawodowej w tej grupie powinien wzrosnąć z 30 proc. w 2020 roku do 45 proc. w 2030 roku. Według raportu Fundacji Integralia „Milion niewykorzystanych talentów” obecnie wynosi on 33,1 proc. To ponad dwukrotnie mniej niż w całym społeczeństwie (73,4 proc.).

– Niepełnosprawność to nie tylko osoba na wózku, o kulach, z widocznymi dysfunkcjami. Wśród nas jest wiele osób, które mają niewidoczną niepełnosprawność. Bardzo mnie cieszy, że ten temat w firmach jest coraz bardziej zauważany, a to też jeden z elementów inkluzywności kultury, miejsca pracy i otwartości na różne potrzeby – podkreśla Agata Spała-Zakrzewska.

Według danych z raportu Fundacji Integralia do 2010 roku głównym miejscem pracy dla osób z niepełnosprawnością były zakłady pracy chronionej (ZPCh), które zatrudniały ok. 200 tys. osób. Mowa o przedsiębiorstwach przystosowanych do zatrudniania osób z orzeczonym stopniem niepełnosprawności. Ich głównym celem, oprócz wypracowania zysku, jest również aktywizacja zawodowa osób z niepełnosprawnościami.

W stosunku do połowy 2025 roku od 2010 roku nastąpił jednak spadek liczby ZPCh o 71 proc. i liczby pracowników o 64 proc. 

– Dzisiaj osoby z niepełnosprawnością mają większą odwagę mówić o swojej niepełnosprawności, o swoich potrzebach, a jednocześnie bardzo mocno wpływa na to kultura organizacji. Jeśli firma buduje taką otwartość, kulturę zaufania do siebie jako do pracodawcy, to osoba z niepełnosprawnością na pewno ma większe możliwości powiedzenia o swoich potrzebach – uważa prezeska i założycielka HR Fair Play.

Z danych GUS wynika, że na koniec IV kwartału 2025 roku aktywnych zawodowo było 534 tys. osób z niepełnosprawnościami w wieku 16–89 lat, z czego 491 tys. pracowało.

– Moje doświadczenia współpracy z firmami, którym pomagam, są takie, że jeżeli wdrażają politykę racjonalnych usprawnień, to okazuje się, że każdy pracownik, który na jakimś etapie zmaga się na przykład z problemami ze zdrowiem, może skorzystać z różnych uprawnień w miejscu pracy. Na pewno można dużo więcej zrobić, żeby osoby z niepełnosprawnością miały taką odwagę i możliwość mówienia o tym, że mają niepełnosprawność i że w związku z tym też mogą mieć jakieś potrzeby i warto mieć tę świadomość – zaznacza Agata Spała-Zakrzewska.

Zgodnie z ustawą o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych czas ich pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo, a jeśli posiadają orzeczenie o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności – 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo.

Ponadto osobie ze znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności przysługuje dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze 10 dni roboczych w roku kalendarzowym, o ile przepracowała jeden rok po dniu zaliczenia jej do jednego ze wspomnianych stopni niepełnosprawności.

– Z drugiej strony mam też poczucie, że osoby z niepełnosprawnością mają różnego rodzaju uprawnienia w miejscu pracy i czasami obawa, że nie mówią o swoim orzeczeniu, wynika z tego, że nie chcą być postrzegane przez pryzmat jakichś uprawnień albo tylko niepełnosprawności. Im więcej świadomości w firmie, iim więcej edukacji liderów, działów HR oraz zarządów, tym więcej jest możliwości wspierania zatrudniania i klimatu zaufania do pracodawcy – wyjaśnia ekspertka ds. inkluzywności i dostępności.

14 maja br. prace zakończyła nadzwyczajna komisja ds. projektów ustaw o asystencji osobistej dla osób z niepełnosprawnościami. Będą one kontynuowane już na Komisji Polityki Społecznej i Rodziny.

– Uchwalenie ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnością na pewno wpłynie na rynek pracy osób z niepełnosprawnością. Obecnie bardzo dużo osób pozostaje poza rynkiem, dlatego że nie ma wsparcia w czynnościach codziennych, od organizacyjnych, poprzez pielęgnacyjne, po to, że ktoś pomoże takiej osobie się ubrać, wyjść z domu, dotrzeć do miejsca pracy – tłumaczy Agata Spała-Zakrzewska.

Asystent osobisty nie pełni roli opiekuna. To osoba, która wspiera osobę z niepełnosprawnością w codziennym funkcjonowaniu, umożliwiając jej tym samym prowadzenie samodzielnego i aktywnego życia. Asystent osobisty działa zgodnie z wolą osoby, którą wspiera, szanując jej niezależność i wybory. Zakres jego wsparcia jest dostosowany do indywidualnych potrzeb.

– Ja jako osoba z niepełnosprawnością, która korzysta zarówno ze wsparcia asystenckiego, jak i osób mi bliskich, doskonale wiem, że gdyby nie ono, nie byłabym tak aktywna zawodowo jak dzisiaj. Przełoży się to więc na to, że więcej osób będzie mogło podejmować zatrudnienie, będzie aktywnych społecznie, a co za tym idzie, będzie rozwijać pewne kompetencje, które później mogą być wykorzystywane w pracy – zaznacza prezeska i założycielka HR Fair Play.

Zdaniem ekspertów media społecznościowe oddziałują na postrzeganie siebie wśród dzieci i młodzieży. Nadmierna ekspozycja na nie i dążenie do osiągnięcia idealnej sylwetki może nasilać skłonność do sięgania po używki czy środki psychoaktywne, jak również rozwój zaburzeń odżywiania. Specjaliści podkreślają, że duży wpływ na wybory żywieniowe młodego pokolenia mają rówieśnicy. Rozwiązaniem może być chociażby obowiązkowa edukacja zdrowotna czy wprowadzenie regulacji dotyczących treści w social mediach.

– Media społecznościowe wpływają na młodzież w zaskakujący sposób. Tworzą idealny kult pięknej sylwetki. Zarówno nastolatka, jak i nastolatek w okresie dojrzewania widzą świetną figurę czy sportowca. Będą chcieli tak samo wyglądać, a nie zwracają uwagi na przykład na cykl biologiczny czy budowę ciała, a każdy może mieć inną – mówi w rozmowie z agencją Newseria dr inż. Mateusz Gemba, prorektor ds. jakości kształcenia i dydaktyki w Warszawskiej Akademii Medyczno-Technicznej Nauk Stosowanych.

Jak wynika z najnowszego raportu „Internet dzieci 2026” opublikowanego przez Instytut Cyfrowego Obywatelstwa, 2,6 mln dzieci w wieku 7–14 lat korzysta z internetu. 55 proc. dzieci regularnie używa największych serwisów społecznościowych lub komunikatorów, mimo że nie są przeznaczone dla ich grupy wiekowej. 

– Nadmierny wpływ mediów na kreowanie wizerunku ciała i wyglądu może wpływać w sposób negatywny. Poprzez szukanie idealnych wzorców młodzież może sięgnąć po używki. Może to być kofeina, która w nadmiernej ilości będzie miała działanie ergogeniczne. Mam tu na myśli napoje energetyzujące pite w celu zwiększenia wydolności podczas treningów i wysiłku fizycznego – podkreśla dr Mateusz Gemba.

Zgodnie z raportem Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Instytutu Badawczego napoje energetyzujące regularnie spożywało 2,1 proc. dzieci w Polsce, natomiast wśród młodzieży w wieku 10–17 lat 35,7 proc. chłopców i 27,4 proc. dziewcząt. Od 1 stycznia 2024 roku w naszym kraju obowiązuje zakaz sprzedaży napojów energetycznych osobom niepełnoletnim.

– W drugim kroku możemy zwrócić uwagę na głodzenie się, na przykład przez dziewczęta, które będą chciały za wszelką cenę zredukować tkankę tłuszczową. Ona szczególnie u osób w okresie dojrzewania może negatywnie wpłynąć na rozwój układu hormonalnego – wyjaśnia ekspert.

Z badania przeprowadzonego w 2021 roku przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę „Wpływ korzystania z social mediów na postrzeganie swojego ciała przez nastolatków” wynika, że 62 proc. nastolatków uważa, że osoby, które są atrakcyjne, mogą z większą łatwością zdobyć popularność. 40 proc. z kolei sądzi, że ładne osoby są o wiele szczęśliwsze, a wśród tych spędzających więcej czasu w social mediach odsetek ten jest jeszcze wyższy (53 proc.).

– Powinny istnieć ograniczenia idealnego wizerunku w mediach społecznościowych, jednakże uważam, że to bardzo trudne do zrealizowania. Teraz mamy możliwość publikowania treści, jakie kto chce i nie ma znaczenia, kto co udostępnia. Mogą to być kanały prywatne, nie muszą być to takie, które polegają na kreowaniu treści bardziej zawodowych, gdzie pokazujemy swoją sylwetkę. Niemniej jednak uważam, że w przyszłości mogłoby to poprawić dobrostan psychiczny młodzieży – zaznacza dr Mateusz Gemba.

Z raportu „Internet dzieci 2026” wynika, że korzystanie z serwisów społecznościowych, obejmujących platformy umożliwiające tworzenie profili, publikację treści oraz interakcje między użytkownikami, stanowi centralny element aktywności cyfrowej dzieci. Średni dzienny czas korzystania wynosi 2 godziny i 33 minuty, co jest wynikiem znacząco wyższym niż w całej populacji (1 godzina i 33 minuty).

– Obserwujemy wpływ mediów społecznościowych na młodzież, po pierwsze, zaburzony dobrostan psychiczny. Coraz więcej młodzieży zmaga się z problemami, mam tu na myśli depresję, zaburzenie regulacji rytmu dnia, zaburzenia snu i odżywiania. To już nie tylko anoreksja, bulimia, ale również może być to kompulsywne objadanie się w dzień czy w nocy – tłumaczy prorektor ds. jakości kształcenia i dydaktyki w Warszawskiej Akademii Medyczno-Technicznej Nauk Stosowanych.

Badanie FDDS pokazuje, że obawa przed otyłością była jednym z częściej wyrażanych lęków związanych z własnym wyglądem. Aż 40 proc. dziewcząt martwiło się tym, że mogłoby przytyć. Obawę tę wyraża znacznie mniej chłopców (26 proc.).

– Problemy zaburzeń odżywiania w latach 90. były bardzo nasilone. Obecnie obserwujemy je ponownie, niemniej jednak to już są łączone zaburzenia odżywiania i mamy ich znacznie więcej. Ponadto kult supersylwetki sprawia, że młodzież sięga po różnego rodzaju środki odurzające. One poprzez zmniejszenie łaknienia przyczyniają się do rozwoju zaburzeń odżywiania – wyjaśnia dr Mateusz Gemba.

– Przeprowadzona przeze mnie ankieta dotycząca wpływu emocji na wybory żywieniowe dzieci i młodzieży w wieku 8–18 lat pokazała, że 3/4 osób ankietowanych uważa, że właśnie emocje wpływają na to, co oni jedzą. Główną emocją, która powoduje, że osoby ankietowane sięgają po pokarmy, jest nuda. Ona powoduje, że nasze kroki kierujemy do lodówki i spożywamy większe ilości jedzenia – podkreśla Anna Pawlak, wykładowca w Warszawskiej Akademii Medyczno-Technicznej Nauk Stosowanych.

Ankietowani uważają również, że sport jest najlepszym rozwiązaniem, które będzie pozwalało zniwelować negatywne emocje i dzięki temu przeciwdziałać kierowaniu się w stronę jedzenia. 

– To, co jeszcze wyszło istotnego, to na pewno to, że dzieci też bardzo często starają się rozmawiać z rówieśnikami czy też z rodzicami na temat swoich emocji i tego, jak się czują. Bardzo istotnym pytaniem było też to, czy reklama, influencerzy i rówieśnicy wpływają na wybory żywieniowe. Okazało się, że największy wpływ mają rówieśnicy. Niestety oni powodują, że ankietowane osoby wybierały produkty głównie niezdrowe, takie jak napoje energetyzujące, chipsy czy inne popularne produkty promowane przez influencerów – wyjaśnia Anna Pawlak.

– Młode pokolenie niestety nadal nie jest odpowiednio i w pełni wyedukowane, jeśli chodzi o zdrowie i o nawyki żywieniowe. Pracujemy nad tym, mamy chociażby edukację zdrowotną. Natomiast edukując w social mediach, sam widzę, że jednak wiedza jeszcze nie jest na odpowiednim poziomie – mówi Mateusz Szałajko, dietetyk.

Raport „Wybory żywieniowe dzieci i młodzieży – co na nie wpływa?” przygotowany przez firmę Nestlé Polska, Polski Związek Lekkiej Atletyki oraz Akademię Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie pokazuje, że wraz z wiekiem regularność spożywania posiłków stopniowo spada, a styl życia dzieci staje się bardziej zróżnicowany. Młodsze dzieci (9–10 lat) zwykle jedzą śniadanie w domu, zabierają drugie śniadanie do szkoły i mają posiłki przygotowywane przez rodziców. 

U starszych uczniów (11–12 lat) ta systematyczność jest mniejsza. Częściej pomijają oni śniadanie w domu, a także rezygnują z regularnego spożywania obiadu w szkole. Ponadto bardziej samodzielnie decydują o tym, co jedzą, a to przekłada się na wybieranie mniej wartościowych przekąsek. 

– Młodzi ludzie potrzebują wiedzy chociażby z zakresu prawidłowego żywienia. Widzę, że w social mediach jest ona na trochę niższym poziomie, a sam jestem na platformach takich jak Instagram czy TikTok, gdzie jest powielane wiele mitów żywieniowych. Nad tym obszarem warto więc pracować – uważa Mateusz Szałajko.

Od roku szkolnego 2026/2027 edukacja zdrowotna będzie przedmiotem obowiązkowym w klasach od IV do VIII szkoły podstawowej oraz przez dwa lata w szkołach ponadpodstawowych. Obowiązkowe będą takie działy jak m.in. higiena cyfrowa, odżywianie, profilaktyka uzależnień czy też zdrowie psychiczne, fizyczne i społeczne.

– Edukacja zdrowotna będzie wsparciem do pozyskania wiedzy przez młodych ludzi. Jej brak, szczególnie tej żywieniowej, skutkuje tym, że trudno im oddzielić żywieniowe fakty od mitów, których mamy niestety dosyć sporo w social mediach. A mając taką bazę, są w stanie stwierdzić, czy dane treści są zgodne z aktualną wiedzą naukową – podkreśla dietetyk.

Zdaniem blogerki, choć trendy w modzie zmieniają się w błyskawicznym tempie, to sztuką nie jest ślepo za nimi podążać, ale umieć się bawić różnymi stylami. To klucz do stworzenia oryginalnej garderoby bez wydawania dużych pieniędzy. Tamara Gonzalez Perea zauważa, że moda nieustannie czerpie z przeszłości, przywracając do łask fasony, kolory i inspiracje znane z poprzednich dekad. W efekcie zaciera się granica między tym, co modne, a tym, co passé.

W opinii blogerki, skoro trendy nieustannie zataczają koło, nie ma potrzeby wymiany całej garderoby co sezon. Ubrania sprzed kilku czy nawet kilkudziesięciu lat mogą bowiem ponownie być na topie. Jednym z najgorętszych modowych trendów tego sezonu są rybaczki, czyli spodnie capri. Teraz powracają one w odświeżonej, eleganckiej odsłonie.

– Jak patrzę na modę milenialsową, to dużo rzeczy wraca do łask. Mamy w sobie tęsknotę za latami 90. i frywolnością. Czy rybaczki w tej postaci, w której były, wracają, nie jestem w stanie powiedzieć, nie mam o tym zielonego pojęcia, ale kto latem pracuje w ogrodzie, ten wie, że spodnie do trzech czwartych łydki są fajne – mówi agencji Newseria Tamara Gonzalez Perea.

Od kilku sezonów odchodzimy już od ubrań ściśle przylegających do ciała, a stawiamy na modele w stylu oversize, nawet o kilka rozmiarów większe. Autorka bloga Macademian Girl radzi jednak, by nie sugerować się trendami, tylko wypracować własny styl, w którym będziemy się czuć dobrze. Moda podpowiada kierunki i inspiracje, ale styl jest indywidualnym sposobem ich interpretowania.

– Zawsze byłam trochę poza trendami i uważam, że styl to jest zupełnie coś innego niż moda. Moda jest jak menu w restauracji, a styl jest jak wybór z tego menu i ty decydujesz, co ubierasz – mówi.

Tamara Gonzalez Perea preferuje mieszanie trendów, powrót do mody sprzed kilku dekad, a także oryginalne stylizacje, które powstają w wyniku upcyklingu i łączenia ubrań z różnych epok.

– Znam ludzi, którzy ubierają się teraz w stylu lat 40. i lat 50. i wyglądają fantastycznie, więc powiedziałabym, że moda już dawno gryzie własny ogon. Bardzo dużo rzeczy i trendów jest recyklingowanych, co daje nam wszystkim niesamowitą wolność, bo cokolwiek założymy, to jeżeli to do nas pasuje, jest spójne z naszą osobowością i dobrze się w tym czujemy, to zawsze będzie to w trendzie i w stylu – dodaje.

Blogerka była obecna podczas finału drugiej edycji projektu „Sport kocha recykling”. Jest to projekt adresowany do dzieci i młodzieży, miłośników różnych dyscyplin sportowych, którym bliski jest zdrowy tryb życia, zgodny z zasadami ochrony środowiska i recyklingu.

Pierwsze kąpieliska nad Bałtykiem zostały zamknięte z powodu zakwitu sinic jeszcze przed rozpoczęciem szczytu sezonu wakacyjnego. Naukowcy od lat wskazują, że ocieplanie się Morza Bałtyckiego i utrzymująca się eutrofizacja sprzyjają coraz częstszym zakwitom sinic. Według HELCOM aż 94 proc. powierzchni Bałtyku jest dotknięte eutrofizacją.

– Sinice to bakterie, które rozwijają się w wyniku przeżyźnienia wody. Do Bałtyku trafiają substancje odżywcze, co samo w sobie brzmi pozytywnie, ale docierają ich zbyt duże ilości. W ten sposób „karmią” one sinice, które rozwijają się szczególnie intensywnie przy wysokiej temperaturze wody – mówi agencji Newseria Marcin Kotlarek, prezes Fundacji Race for the Baltic.

Eutrofizacja to proces nadmiernego użyźniania wód związkami azotu i fosforu. Substancje te trafiają do Bałtyku przede wszystkim wraz ze ściekami komunalnymi oraz spływami z terenów rolniczych. W morzu działają jak nawóz dla glonów i sinic. Ich nadmierny rozwój ogranicza dopływ światła do głębszych warstw wody, a rozkład obumarłych organizmów prowadzi do powstawania tzw. martwych stref, w których zaczyna brakować tlenu.

Bałtyk jest szczególnie podatny na ten proces. Jest morzem półzamkniętym, a pełna wymiana jego wód z Morzem Północnym trwa ok. 30 lat. Jednocześnie jest płytki – jego średnia głębokość wynosi zaledwie ok. 52 m. Do morza wpływa ok. 250 rzek, a w jego zlewni mieszka blisko 90 mln ludzi. To sprawia, że zanieczyszczenia kumulują się przez wiele lat, a poprawa stanu ekosystemu postępuje bardzo powoli. Według HELCOM aż siedem z 10 największych morskich martwych stref na świecie znajduje się właśnie w Bałtyku.

– Sinice coraz częściej wpływają na korzystanie z kąpielisk, dlatego że coraz częściej mamy bardzo ciepłe lato. Bałtyk jest drugim na świecie morzem, jeżeli chodzi o przyrost temperatury, ustępuje tylko Morzu Czarnemu, co sprzyja zakwitowi sinic – tłumaczy Marcin Kotlarek.

Morze Bałtyckie należy do akwenów szczególnie silnie odczuwających skutki zmian klimatu. Według projektu Klimada 2.0 tempo wzrostu temperatury w jego zlewni jest wyższe od średniej światowej. Jednocześnie średnia temperatura wód Bałtyku wzrosła w ciągu ostatnich ok. 30 lat o 1,5°C, czyli trzykrotnie bardziej niż średnia temperatura światowych oceanów. To tworzy coraz lepsze warunki do rozwoju sinic.

– Możemy się spodziewać coraz częstszych zakwitów sinic. Z jednej strony wynika to ze zwiększającej się temperatury powietrza, co przekłada się na wzrost temperatury wody. Drugi ważny aspekt to docierające do Bałtyku zanieczyszczenia. Od kilkudziesięciu lat do Bałtyku wpływają tysiące ton fosforu i azotu ze ścieków czy rolnictwa. Bałtyk jest bardziej nasycony tymi substancjami odżywczymi, które karmią sinice. Połączenie tych dwóch rzeczy – podwyższonej temperatury i zwiększonej zawartości fosforu i azotu – sprawia, że zakwitów sinic jest coraz więcej – ocenia prezes Fundacji Race for the Baltic.

Eksperci podkreślają, że poprawa stanu Bałtyku będzie wymagała czasu. To morze półzamknięte, dlatego skutki zanieczyszczeń utrzymują się znacznie dłużej niż w większości innych akwenów. Związki azotu i fosforu gromadzone przez dziesięciolecia nadal pozostają w jego ekosystemie i nawet po ograniczeniu dopływu biogenów ich wpływ na środowisko będzie odczuwalny jeszcze przez wiele lat.

Zakwit sinic nie zawsze oznacza obecność toksyn, jednak na podstawie samego wyglądu wody nie da się ocenić, czy jest bezpieczny. Dlatego służby sanitarne zalecają, aby nie wchodzić do wody o zmienionej barwie lub z widocznym kożuchem sinicowym.

– Sinice to bakterie, które są szkodliwe dla organizmu. Dlatego należy unikać kontaktu z wodą objętą zakwitem sinic. Dotyczy to zarówno ludzi, jak i zwierząt – zaznacza Marcin Kotlarek.

Jak podkreśla Fundacja Race for the Baltic, źródła problemu znajdują się często setki kilometrów od wybrzeża. Ograniczenie eutrofizacji wymaga dalszego ograniczania dopływu związków azotu i fosforu do Bałtyku – m.in. dzięki inwestycjom w gospodarkę ściekową, zmniejszaniu spływu biogenów z terenów rolniczych oraz ograniczaniu zanieczyszczeń trafiających do rzek. Na ten problem zwraca uwagę m.in. kampania „Widzisz sinice?”, realizowana przez Fundację Race for the Baltic w ramach projektu „Bałtyk zaczyna się na lądzie”.

Dla prezenterki aktywność fizyczna jest nie tylko sposobem na poprawę wyglądu sylwetki, ale również na odzyskanie koncentracji i chwilowe odcięcie się od codziennego natłoku bodźców. Jej ulubiony trening – pilates – wzmacnia ciało i poprawia odporność, a jednocześnie porządkuje emocje i wspiera zdrowie psychiczne. W tym sezonie Beata Tadla będzie też testować przydomowe jacuzzi.

Beata Tadla odeszła od treningów nastawionych wyłącznie na spalanie kalorii czy kształtowanie sylwetki na rzecz aktywności, która wspiera organizm w sposób kompleksowy. Jej zdaniem popularność pilatesu wynika przede wszystkim z jego wszechstronności.

– Pilates jest sposobem na życie, to jest coś takiego jak sen czy jedzenie, czyli rutyna życiowa. Nie da się zastąpić pilatesu żadnym innym ruchem, ale może on być uzupełnieniem dla każdego treningu siłowego, na przykład dla treningu cardio. Pilates to przede wszystkim budowanie ciała od środka, budowanie mięśni, których nie widać, a powinniśmy o nie zadbać, to jest dotlenianie naszego ciała, uelastycznianie stawów, wzmocnienie kości, zwiększenie odporności i długo można by było jeszcze wymieniać inne właściwości – powiedziała agencji Newseria Beata Tadla podczas otwarcia restauracji L’Osteria w Elektrowni Powiśle.

Jak podkreśla, pilates jest dla niej również pewną formą terapii, narzędziem wspierającym odporność na stres i poprawiającym ogólne samopoczucie.

– Kiedy trenujemy, to chcemy bardzo dobrze wykonać ćwiczenie, bo tylko precyzyjnie wykonane jest skuteczne, a żeby było skuteczne, trzeba się na nim skupić. A koncentracja po prostu wyłącza nam przebodźcowany system nerwowy i dzięki temu odpoczywamy. Jest to jakaś forma terapii, medytacji, bo zapominamy o codzienności, o obowiązkach. Mamy godzinę treningu dla siebie i to jest coś, czego nie jesteśmy w stanie zastąpić niczym innym – mówi.

Jej zdaniem zdrowy styl życia nie musi się opierać na skomplikowanych planach treningowych. Wystarczające mogą być aktywności, które sprawiają przyjemność i łatwo wpisać je w codzienny rytm dnia. U niej na pierwszym miejscu jest pilates, ale bardzo ceni sobie także nordic walking.

– Ten trening również bardzo kocham. Lubię chodzić z kijkami, bo w tym czasie również słucham podcastów albo audiobooków. To też jest moment dla mnie, kiedy czasem muszę poukładać różne myśli, więc praktykuję spacer z kijkami prawie codziennie i pilates kilka razy w tygodniu. I ja już nie muszę nic więcej – mówi.

Prezenterka liczy również na sprzyjającą pogodę, bo chce się relaksować w nowym nabytku, jakim jest jacuzzi.

– Kiedy tylko mam taką przestrzeń i możliwość, to też pływam. Nie mam basenu, ale mam jacuzzi, dmuchane. Mój mąż ostatnio zamontował. On bardzo lubi taki relaks, marzył o tym i zrobił to. Jestem mu bardzo wdzięczna i go podziwiam, bo wykonał wszystko sam. To jest dmuchane jacuzzi, więc będzie pewnie demontowane na zimę, ale na razie nie umiem jeszcze ocenić jego funkcjonalności na tyle, żeby móc powiedzieć, że już z nami zostanie na zawsze – dodaje.

Zakupy internetowe stały się codziennością dla większości Polaków, a coraz częściej korzystają z nich również seniorzy. Coraz większe znaczenie dla finalizacji zakupów ma jednak sposób płatności. Badania pokazują, że niemal co drugi kupujący zrezygnował z zakupu z powodu braku preferowanej metody zapłaty. Eksperci wskazują, że wygodny proces płatności buduje zaufanie klientów, a dla małych firm wdrożenie nowoczesnych rozwiązań może ułatwić rozwój sprzedaży online.

– E-commerce stał się standardowym kanałem zakupowym i dla wielu konsumentów pierwszym wyborem. Zakupy online są dziś powszechne we wszystkich grupach wiekowych – w 2025 roku korzystało z nich już 70 proc. dorosłych Polaków. Rozwojowi rynku sprzyjają także coraz lepsza dostępność sklepów internetowych, intuicyjne procesy zakupowe oraz szeroki wybór metod płatności, które ułatwiają finalizację transakcji – podkreśla w rozmowie z agencją Newseria Monika Grabowska, dyrektor zarządzająca Fundacji Polska Bezgotówkowa.

Z raportu Gemiusa „E-commerce w Polsce 2025” wynika, że 78 proc. internautów kupuje w sieci. To stawia Polskę w roli regionalnego lidera e-commerce, odpowiadającego za znaczący udział obrotów w Europie Środkowo-Wschodniej. Najczęściej wybierają tę formę zakupów ze względu na całodobową dostępność sklepów, wygodę oraz możliwość łatwego porównania ofert.

Z roku na rok zmniejszają się różnice w sposobie korzystania z handlu internetowego między młodszymi i starszymi konsumentami. Coraz więcej osób po 65. roku życia robi zakupy w sieci i korzysta z płatności elektronicznych.

– Rosnąca popularność e-commerce wśród osób 65+ wynika z ich coraz większego zaangażowania cyfrowego oraz zmiany nawyków zakupowych. Według badania fundacji już ponad 90 proc. ankietowanych w tej grupie wiekowej dokonuje transakcji online. Istotne znaczenie mają również proste i intuicyjne procesy zakupowe oraz możliwość korzystania z różnych metod płatności, dopasowanych do potrzeb użytkowników – tłumaczy Monika Grabowska.

Rozwój e-commerce idzie w parze ze wzrostem znaczenia płatności bezgotówkowych. Badanie POLASIK Research pokazuje, że w 2025 roku już 71 proc. płatności w punktach handlowo-usługowych Polacy realizowali bezgotówkowo. Coraz częściej wybierają również płatności mobilne – udział transakcji wykonywanych z wykorzystaniem technologii NFC wzrósł z 18 do 24 proc. w ciągu roku.

Według raportu Gemiusa ponad połowę internautów (52 proc.) do zakupów online motywuje dostępność wielu metod płatności. Największą popularnością cieszy się BLIK (72 proc.), następnie szybkie przelewy (64 proc.) i płatności kartą (43 proc.).

– Z badania Fundacji Polska Bezgotówkowa wynika, że 46 proc. Polaków zrezygnowało z zakupów, ponieważ nie mogło skorzystać z preferowanej formy płatności. Oznacza to, że wygodny, szybki i bezpieczny proces płatności ma bezpośredni wpływ nie tylko na sprzedaż, ale również na budowanie zaufania i lojalności klientów – ocenia dyrektor Fundacji Polska Bezgotówkowa.

Potwierdzają to także dane Narodowego Banku Polskiego. W IV kwartale 2025 roku Polacy wykonali 118,4 mln transakcji kartami w internecie (o 36,4 mln więcej niż w ostatnich trzech miesiącach 2024 roku) o łącznej wartości 18,8 mld zł. Rosnąca liczba transakcji internetowych sprawia, że sposób płatności ma coraz większy wpływ na decyzje zakupowe klientów.

– W e-commerce sukces zależy więc nie tylko od atrakcyjnego asortymentu, ale także od doświadczenia klienta na każdym etapie transakcji. Dlatego przedsiębiorcy powinni inwestować w różnorodne i bezpieczne rozwiązania płatnicze, które odpowiadają na oczekiwania wszystkich grup konsumentów – to nie tylko zwiększa szanse na finalizację transakcji, ale też buduje zaufanie i lojalność klientów – wskazuje Monika Grabowska.

Dużą rolę w rozwoju sprzedaży internetowej odgrywają mikro-, małe i średnie przedsiębiorstwa. Z raportu PARP wynika, że tylko 4,5 proc. przedsiębiorstw sprzedawało w 2024 roku towary za granicę. Dla wielu mniejszych firm rozwój sprzedaży online może być jednym ze sposobów na dotarcie do nowych rynków.

– Program Fundacji Polska Bezgotówkowa może realnie przyspieszyć rozwój rynku e-commerce, zwłaszcza w segmencie mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw. Takie wsparcie obniża koszty wejścia do sprzedaży internetowej, zachęca firmy do wdrażania nowoczesnych metod płatności i ułatwia rozwój działalności w internecie – tłumaczy dyrektor fundacji.

W ramach Programu Polska Bezgotówkowa przedsiębiorcy, którzy nie korzystali wcześniej z przyjmowania płatności bezgotówkowych online, mogą przez 12 miesięcy lub do osiągnięcia obrotu w wysokości 50 tys. zł brutto korzystać z usługi bez opłat za przyjmowanie płatności kartami Visa i Mastercard, także za pośrednictwem portfeli Apple Pay i Google Pay. Program ma ułatwić najmniejszym firmom rozpoczęcie sprzedaży internetowej i rozwój działalności w sieci.

83 proc. Polaków deklaruje obawy związane z zagranicznymi wyjazdami. Jednocześnie 60 proc. wyjeżdżających decyduje się na wykupienie ubezpieczenia turystycznego – pokazują wyniki badania opinii publicznej PZU. Eksperci podkreślają, że skorzystanie z dodatkowej ochrony może uchronić domowy budżet przed obciążeniami finansowymi związanymi m.in. z wizytą u specjalisty, hospitalizacją czy transportem medycznym. 

– Polacy coraz chętniej decydują się na ubezpieczenia podróżne. Na przestrzeni lat zauważamy wzrost zainteresowania. Jeszcze kilka lat temu nie były tak chętnie kupowane, ale COVID-19 dużo nas w tej kwestii nauczył. Osoby, które podróżowały w tamtym czasie z ubezpieczeniem, doceniły jego wartość. W tej chwili wydaje się, że jest to już nieodzowny element podróży zagranicznych – mówi agencji Newseria Dominika Niewiadomska, kierownik Zespołu Produktów Osobowych w PZU.

Z badań przeprowadzonych na zlecenie Polskiej Organizacji Turystycznej wynika, że 74 proc. Polaków w wieku 18–65 planuje w okresie wakacyjnym przynajmniej jeden wyjazd turystyczno-wypoczynkowy z noclegiem poza miejscem zamieszkania. Spośród nich 34 proc. zamierza wybrać urlop za granicą. To oznacza wzrost o 3 pp. r/r.

– Ubezpieczenie podróżne może być wsparciem w sytuacji nagłego zachorowania czy nieszczęśliwego wypadku. Co ważne, to nie sama wizyta u lekarza, ale też jej organizacja i pokrycie kosztów. Jeśli klient będzie musiał z takiej wizyty skorzystać, to związane z nią koszty zostaną mu zwrócone – tłumaczy Dominika Niewiadomska. – Nieodzownym elementem ubezpieczenia turystycznego jest organizacja i pokrycie kosztów hospitalizacji w poważniejszych przypadkach. To jest absolutnie konieczne, żeby osoba, która ulegnie nieszczęśliwemu wypadkowi czy nagle zachoruje, mogła skorzystać z pomocy ubezpieczyciela, który zorganizuje i potem pokryje koszty hospitalizacji.

Podstawowe świadczenia medyczne mogą znacząco obciążyć budżet wyjazdu zagranicznego. Wizyta lekarska w popularnych wśród Polaków kierunkach, takich jak Egipt czy Grecja, to wydatek kilkuset złotych. Z danych PZU wynika, że w Stanach Zjednoczonych konsultacja u pediatry w przypadku zwykłego przeziębienia u dziecka może kosztować ok. 1,5 tys. zł. Wizyta u internisty w Brazylii czy Kanadzie wiąże się z podobnym kosztem. Jeśli jednak sytuacja wymaga dalszego lub bardziej zaawansowanego leczenia albo pobytu w szpitalu, rachunki są znacząco wyższe.

– Koszty leczenia mogą być bardzo wysokie i zależą od kraju, do którego wybieramy się na wakacje. Hospitalizacja to może być koszt kilkunastu tysięcy euro. Koszty wizyty u dentysty z bolącym zębem wynoszą do tysiąca złotych, w przeliczeniu na walutę danego kraju – podkreśla kierownik Zespołu Produktów Osobowych w PZU. – Szczególnie w Stanach Zjednoczonych koszty hospitalizacji są bardzo wysokie, liczone już w kilkudziesięciu tysiącach dolarów.

Jak podaje PZU, w Bułgarii hospitalizacja i leczenie kardiologiczne to koszt ok. 17 tys. zł. W Meksyku pobyt w szpitalu w przypadku nagłego zachorowania wiąże się z wydatkiem prawie 12,5 tys. zł. Za to w Japonii koszty trzydniowej hospitalizacji z powodu zapalenia trzustki wyniosą blisko 37 tys. zł.

– Jeśli na przykład turysta trafi do szpitala w następstwie nieszczęśliwego wypadku i jest operowany, a następnie musi skorzystać z transportu medycznego w celu powrotu do kraju, to powinien się liczyć z wysokimi kosztami takiego transportu. Koszty te sięgają nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych, a w przypadku dalekich krajów są odpowiednio wyższe – zaznacza ekspertka.

Leczenie w następstwie nieszczęśliwego wypadku na jachcie we Francji kosztowało w szpitalu ok. 243 tys. zł, a transport medyczny – ok. 100 tys. zł. Inny przykład dotyczy pacjenta z rozwarstwieniem aorty w Turcji, którego leczenie wiązało się z kosztem ok. 223 tys. zł, a transport medyczny – ok. 150 tys. zł.

– Dla turystów bardzo pomocne są usługi assistance, np. transport do kraju, kiedy chociażby po hospitalizacji ubezpieczony nie będzie mógł podróżować zaplanowanym środkiem transportu. W ramach usług assistance jest organizowany i opłacany transport medyczny, jeśli to wynika ze wskazań medycznych – wyjaśnia Dominika Niewiadomska. – Pakiet zapewnia także opiekę nad osobami, które z nami podróżują, pomoc prawnika, a nawet telefoniczną pomoc tłumacza w języku angielskim podczas konsultacji lekarskiej.

Jak podkreśla ekspertka, przy wyborze ubezpieczenia trzeba zwrócić uwagę na wysokość sumy ubezpieczenia. Od tego zależy, do jakiej kwoty ubezpieczyciel może pokryć koszty interwencji. Suma ta powinna być dostosowana do kierunku, który wybiera podróżny. Równie istotny jest zakres ochrony.

– Chodzi o to, jak szeroki jest zakres usług assistance, za co ubezpieczyciel odpowiada w ramach kosztów leczenia, czy obejmuje zaostrzenie chorób przewlekłych – podkreśla przedstawicielka PZU.

Warto zwrócić uwagę także na możliwość kontynuacji leczenia po powrocie, dostępność transportu medycznego i niemedycznego, a także na obowiązujące limity i wyłączenia odpowiedzialności, np. klauzulę alkoholową czy leczenie w ciąży.

– Zwróćmy uwagę na to, jaki jest cel wyjazdu: czy będziemy uprawiać sporty wysokiego ryzyka, czy tylko rekreacyjnie, czy są z nami dzieci, zwierzęta. Warto pomyśleć o zabezpieczeniu dla naszych współuczestników podróży na okoliczność, kiedy znajdziemy się w szpitalu – tłumaczy Dominika Niewiadomska. – W ubezpieczeniu PZU Wojażer mamy elastyczność i możemy dobrać odpowiedni zakres ochrony w zależności od celu podróży i od tego, czy podróżujemy sami lub z rodziną.

Ochrona w ramach polisy turystycznej może też obejmować OC osób fizycznych w życiu prywatnym.

– Jest to ubezpieczenie, które chroni nas przed kosztami ewentualnych szkód, które uczynimy osobom trzecim. Szczególnie jest to przydatne przy podróży ze zwierzętami czy dziećmi, które mogą wyrządzić szkodę osobom trzecim – wyjaśnia kierownik Zespołu Produktów Osobowych w PZU. – Poza tym mamy również w ofercie ubezpieczenie bagażu podróżnego. 

W kontekście rosnącej skali wyjazdów zagranicznych i jednoczesnych obaw deklarowanych przez turystów zabezpieczenie finansowe podróży staje się dziś naturalnym elementem odpowiedzialnego planowania wyjazdu. Letnia odsłona kampanii „Wakacje na luzie. Ochrona z PZU Wojażer” uświadamia, że ubezpieczenie to nie dodatek, ale kluczowy element każdego wyjazdu, poczynając od organizacji pomocy medycznej, przez pokrycie kosztów leczenia, po zapewnienie transportu medycznego czy wsparcia dla współuczestników podróży. PZU udostępnił również praktyczny poradnik dla podróżnych, w którym eksperci podpowiadają, jak przygotować się do wyjazdu i na co zwrócić uwagę, by uniknąć problemów w podróży.

Zbyt mała aktywność fizyczna dzieci i młodzieży staje się jednym z najpoważniejszych wyzwań zdrowia publicznego. Eksperci alarmują, że niedobór ruchu zwiększa ryzyko m.in. nadwagi i otyłości czy chorób sercowo-naczyniowych. Konsekwencje są widoczne już w dzieciństwie, ale często utrzymują się także w dorosłości. Tymczasem tylko niewielka część młodych Polaków spełnia choćby minimalne zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia dotyczące codziennej aktywności fizycznej.

– Regularna aktywność fizyczna korzystnie wpływa na rozwój układu sercowo-naczyniowego, kostnego i mięśniowego, pomaga utrzymać prawidłową masę ciała, poprawia zdrowie psychiczne, jakość snu oraz funkcje poznawcze. Z kolei siedzący tryb życia zwiększa ryzyko nadwagi i otyłości, zaburzeń metabolicznych, cukrzycy typu 2, chorób sercowo-naczyniowych oraz problemów emocjonalnych i społecznych – mówi w wywiadzie dla agencji Newseria dr Anna Dzielska, p.o. kierowniczka Zakładu Zdrowia Dzieci i Młodzieży w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie, główna badaczka w projekcie B-Challenged.

Zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) dzieci i młodzież powinny wykonywać średnio 60 minut aktywności fizycznej o umiarkowanej lub wysokiej intensywności dziennie. Szczególnie wskazane są ćwiczenia aerobowe.

– Dodatkowo co najmniej trzy razy w tygodniu należy włączać ćwiczenia wzmacniające mięśnie i kości. Generalna zasada dotycząca aktywności fizycznej dzieci – im więcej, tym lepiej, najlepiej na powietrzu. Liczy się każdy krok, zamieniamy siedzenie na stanie, a stanie na ruch. Robimy to, co sprawia nam radość. Im dziecko młodsze, tym aktywność powinna być bardziej ogólnorozwojowa, a nie wyspecjalizowana do jednej, konkretnej dyscypliny sportowej. Jako rodzice i opiekunowie stwarzajmy dzieciom możliwość próbowania różnych aktywności, dyscyplin sportowych i rodzajów ruchu. Ruszajmy się razem z dzieckiem, bo w ten sposób dajemy dobry przykład i modelujmy właściwe zachowania – mówi dr n. o kult. fiz. Hanna Nałęcz, adiunkt w Zakładzie Pedagogiki i Psychologii Wydziału Wychowania Fizycznego Akademii Wychowania Fizycznego im. J. Piłsudskiego w Warszawie.

Z badań przeprowadzonych wśród polskich dzieci, na podstawie informacji gromadzonych w ramach projektu Global Matrix (GM) 4.0, wynika, że zaledwie niewielki odsetek najmłodszych spełnia rekomendacje WHO co do aktywności. Przytaczane dane w publikacji „Aktywność fizyczna dzieci i młodzieży” z 2022 roku wskazują, że w zależności od przedziału wiekowego i konkretnego badania jest to 15–20 proc. Z kolei raport „WF z AWF” za 2025 rok wskazuje, że 94 proc. dzieci w Polsce nie ma wystarczającego poziomu kompetencji ruchowych. Nawet w szkołach sportowych dotyczy to 83 proc. uczniów. Połowa dzieci w wieku 8–12 lat osiąga minimalny poziom alfabetu ruchowego (koordynacja, równowaga, kontrola ciała).

– Konsekwencją jest brak realizacji podstawowych funkcji, jakie pełni aktywność fizyczna na drodze rozwoju dziecka. Skutkuje to brakiem stymulacji rozwoju zarówno fizycznego, jak i psychospołecznego, gorszymi zdolnościami adaptacyjnymi, gorszą kompensacją negatywnych wpływów środowiska, brakiem działań mających potencjał korygujący wczesne zaburzenia rozwoju oraz promujących zdrowie. Należy pamiętać, że aktywność fizyczna wpływa na wszystkie elementy zdrowia człowieka: oddziałuje na zdrowie i kondycję fizyczną, samopoczucie i zdrowie psychiczne oraz na relacje społeczne i relacje z otaczającą nas przyrodą – dodaje dr Hanna Nałęcz.

– W literaturze naukowej podkreśla się, że fizyczna nieaktywność dzieci i młodzieży stała się globalnym problemem zdrowia publicznego. Brak ruchu jest powszechny zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się, a jego konsekwencje zdrowotne generują znaczne koszty społeczne i ekonomiczne. Dodatkowo WHO zwraca uwagę, że poziom aktywności fizycznej nie poprawił się znacząco w ostatnich dekadach, mimo rosnącej świadomości zdrowotnej. Jednym z głównych czynników odpowiedzialnych za ten trend jest wzrost czasu spędzanego przed ekranami urządzeń cyfrowych oraz ograniczanie spontanicznej aktywności i zabawy na świeżym powietrzu – wskazuje dr Anna Dzielska.

Według danych IMiD, prezentowanych w badaniu DINO-PL, nadwaga i otyłość występują u około jednej trzeciej polskich uczniów w wieku siedmiu–dziewięciu lat. Autorzy badania podkreślają, że otyłość w dzieciństwie determinuje m.in. większe ryzyko rozwoju cukrzycy i chorób układu krążenia u osób dorosłych, wiążąc się także z większym ryzykiem występowania problemów psychospołecznych i emocjonalnych. Z danych zebranych w ramach międzynarodowego programu COSI wynika, że średnie ciśnienie skurczowe u chłopców wzrosło w latach 2007–2023 z nieco ponad 102 mmHg do prawie 106 mmHg, a rozkurczowe – z 55 mmHg do prawie 60 mmHg. Problem nieprawidłowo wysokiego ciśnienia krwi dotyczy niemal jednej trzeciej polskich dzieci biorących udział w badaniu.

– Potrzebujemy działań na wielu poziomach jednocześnie. Nie wystarczy zachęcać dzieci do większej aktywności, ale trzeba stworzyć warunki, które będą ją ułatwiały. Ważne jest tworzenie bezpiecznych przestrzeni do zabawy i aktywności fizycznej, wspieranie aktywnego transportu do szkoły, takiego jak chodzenie pieszo i jazda na rowerze, czy zwiększanie liczby okazji do ruchu podczas dnia szkolnego (np. aktywne przerwy). Największe efekty osiągniemy wtedy, gdy działania będą prowadzone równocześnie przez szkoły, samorządy, organizacje społeczne, rodziców czy instytucje zdrowia publicznego, ponieważ aktywność fizyczna dzieci nie jest wyłącznie indywidualnym wyborem, tylko wypadkową różnych czynników, w tym środowiska, które wspólnie tworzymy – zauważa ekspertka IMiD.

Instytut uczestniczy w europejskim projekcie B-Challenged, którego celem jest poprawa warunków do aktywnej zabawy na powietrzu oraz kształtowania zdrowych nawyków żywieniowych wśród dzieci w wieku 6–12 lat. W ramach projektu eksperci będą identyfikować czynniki utrudniające aktywność na powietrzu i sprzyjające jej, a następnie będą współtworzyć i wdrażać działania ukierunkowane na zmianę środowiska fizycznego i społecznego, w ścisłej współpracy z dziećmi oraz dorosłymi interesariuszami. B-Challenged koncentruje się na kilku dzielnicach w europejskich miastach, m.in. w Warszawie (na Pradze-Północ), Amsterdamie czy Saragossie. Na przykładzie wdrażanych w nich rozwiązań przygotowane zostaną modele działań, które mogą być wdrażane w innych regionach.

Projekt B-Challenged jest finansowany przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w ramach partnerstwa międzynarodowego ERA4Health i wspierany przez krajowe agencje badawcze w Europie.

Wokalista nie ukrywa, że kupowanie ubrań wymknęło mu się spod kontroli i w tym momencie jego mieszkanie przypomina jedną wielką garderobę. Niektóre rzeczy założył tylko raz i więcej już nie planuje, więc teraz zajmują tylko miejsce w szafie, inne wciąż są jeszcze w oryginalnych opakowaniach, nie brakuje również takich, po które nie sięga od dłuższego czasu. Po Prostu Damian doszedł już do takiego punktu, że myśli o współpracy z jakimś stylistą, bo chciałby uporządkować cały ten bałagan.

Piosenkarz nie może się oprzeć pokusie kupowania ubrań. Robi to pod wpływem impulsu i często nawet nie zastanawia się, czy dana rzecz jest mu naprawdę potrzebna.

– Jestem zakupoholikiem, więc niestety cała moja szafa, która była zamówiona na wymiar, została zapełniona. Nawet nie wiem, co w niej jest od dwóch lat. Moje mieszkanie jest całe w ubraniach, niektóre są jeszcze zafoliowane, zapakowane, bo wiadomo, nie wypada drugi raz pokazać się w tym samym. Jeżeli chodzi o modę, to staram się kupować tyle, ile mogę, a później jest problem – mówi agencji Newseria Po Prostu Damian.

Choć wokalista ma do dyspozycji pełną szafę, to nie wie, jak wykorzystać jej zawartość i trudno mu stworzyć z jakąś sensowną stylizację. Nie udaje mu się więc uniknąć modowych wpadek, nad czym szczerze ubolewa.

– Nie mam pojęcia o modzie, co widać niekiedy na ściankach i różnych eventach. Mam menedżera PR, mam menedżera muzycznego, ale jeszcze brakuje mi właśnie kogoś od stylu i mody, który by mi to uporządkował i powiedział, co jest modne, co warto zakładać, a co może na jakiś serwis odstawić albo komuś po prostu oddać – dodaje.

Po Prostu Damian musi się przekonać, że w czasach konsumpcjonizmu i konieczności troski o środowisko nie sztuką jest kupowanie nowych rzeczy. Coraz większą wartość zyskuje bowiem umiejętność rozsądnego korzystania z tego, co już się posiada, świadomego komponowania garderoby i wybierania takich ubrań, które rzeczywiście pasują do danej osoby, a nie są w danej chwili modne.

W 2025 roku operatorzy doręczyli w Polsce niemal 1,4 mld przesyłek kurierskich, o 14,3 proc. więcej niż rok wcześniej – wskazują dane UKE. Firmy z branży coraz częściej konkurują nie tylko szybkością dostawy, ale także jakością obsługi i bezpieczeństwem. O tym w coraz większym stopniu decydują kompetencje kurierów, dlatego firmy inwestują w ich szkolenia i doskonalenie umiejętności. Jednym z przykładów takich działań jest organizowany przez DPD konkurs na Najlepszego Kuriera DPD Polska, sprawdzający umiejętności bezpiecznej jazdy (także w wymagających sytuacjach) oraz obsługi klienta.

– Kurierzy to fundament firmy kurierskiej. Bez nich nie ma paczek, odbiorów i doręczeń.  To wizytówka firmy, ale przede wszystkim fundament organizacji kurierskiej – podkreśla w rozmowie z agencją Newseria Maciej Głowacki, dyrektor operacyjny i członek zarządu DPD Polska.

Z raportu Urzędu Komunikacji Elektronicznej wynika, że w ubiegłym roku przeciętny mieszkaniec Polski częściej korzystał z usług kurierskich niż z innych rodzajów usług pocztowych. Na jednego mieszkańca przypadało średnio ponad 60 usług pocztowych rocznie, w tym ponad 37 przesyłek kurierskich. Segment kurierski jest głównym motorem rozwoju rynku usług pocztowych, którego wartość w 2025 roku przekroczyła 20 mld zł.

Zmienia się także sposób doręczania przesyłek. Z danych UKE wynika, że na koniec 2025 roku działało już ponad 67 tys. automatów pocztowych, blisko 30 proc. więcej niż rok wcześniej. Operatorzy rozwijają również sieci punktów odbioru, dlatego praca kuriera obejmuje dziś nie tylko doręczanie przesyłek do drzwi, ale także obsługę sieci automatów paczkowych i punktów odbioru (infrastruktura out-of-home).

– DPD istnieje od 35 lat i w tym czasie zmieniło się wszystko: organizacja procesu, transport paczek, usługi, produkty, oczekiwania rynku wobec firmy kurierskiej. To jest ciągły rozwój, cały czas próba dostosowania się do zmian rynkowych i wyprzedzenia konkurencji – mówi Maciej Głowacki. – Rozwija się oczywiście cała firma, ale w dużej części dotyczy to wdrażania technologii i produktów, które mają pomóc kurierom w pracy. Chodzi też o to, by zachęcić do pracy jako kurier, szczególnie na rynku, na którym trudno o dobrego współpracownika.

Z raportu „E-commerce w Polsce 2025” wynika, że zakupy online robi 78 proc. internautów. Firmy kurierskie konkurują dziś nie tylko szybkością dostawy, ale także jakością obsługi, bezpieczeństwem i doświadczeniem klienta. Z raportu UKE wynika, że w 2025 roku operatorzy rozpatrzyli ponad milion reklamacji dotyczących usług kurierskich, o 10,1 proc. więcej niż rok wcześniej. Jednocześnie przy rekordowym wolumenie przesyłek jedna reklamacja przypadała średnio na 1397 doręczeń, podczas gdy rok wcześniej na 1335. Najczęstszym powodem zgłoszeń była utrata przesyłki.

–  Jeśli coś się wydarzy po drodze, to nie dojdziemy z paczką do sortowni, nie odbierzemy paczki od klienta albo jej nie doręczymy. To nie jest tylko bezpieczeństwo kuriera na drodze, ale bezpieczeństwo całego procesu i jego uczestników. Ponad 10 tys. współpracujących z nami kurierów każdego dnia pokonuje dziesiątki tysięcy kilometrów. Dlatego ich dobre wyszkolenie jest niezwykle ważne – przekonuje dyrektor operacyjny DPD Polska. – Wszystkie funkcjonalności związane z bezpieczeństwem były dla nas na pierwszym miejscu, także przy wyborze samochodów. ABS, ESP, czujniki cofania czy kamera cofania to systemy, od których rozpoczynaliśmy specyfikację. Ponadto kilka lat temu przeprowadziliśmy też bardzo dobrze przyjęty przez kurierów i mający do dziś swoje efekty kurs na ratownika drogowego.

Jednym z działań, poprzez które DPD Polska promuje bezpieczną jazdę i rozwój kompetencji kurierów, jest organizowany co roku Konkurs na Najlepszego Kuriera DPD Polska. Tegoroczna edycja odbyła się po raz piąty na torze Driveland w Słabomierzu. Do finału zakwalifikowało się 24 najlepszych kurierów z całego kraju oraz – po raz pierwszy – pięciu kierowców transportu linehaulowego, czyli realizujących regularne przewozy długodystansowe.

– Kurier spędza dziś 50–70 proc. czasu pracy w samochodzie. Umiejętność bezpiecznej jazdy jest bardzo potrzebna, podobnie jak umiejętność parkowania, cierpliwość na drodze czy sprawna obsługa urządzeń – ocenia Marek Wakuła, kierownik oddziału DPD Polska w Siedlcach. – Klienci cenią kurierów, którzy jeżdżą bezpiecznie i nie jeżdżą za szybko. Wybierają też takie firmy, w których mają poczucie, że przesyłka dotrze bezpiecznie, a kontakt z kurierem będzie miły i profesjonalny.

Uczestnicy konkursu rywalizowali m.in. w konkurencjach sprawdzających precyzyjną jazdę, ekojazdę, zachowanie na śliskiej nawierzchni oraz standardy obsługi klienta i punktów DPD Pickup.

– Konkurs organizowany przez firmę DPD polega na pokazaniu przez kurierów swoich umiejętności w rozmaitych i czasem trudnych warunkach. Kurierzy mierzą się z konkurencjami symulującymi trudne warunki na drodze, np. śliską nawierzchnię, ale jest też konkurencja z obsługi klienta, więc trzeba się wykazać uprzejmością i elokwencją – wskazuje Jakub Biarda, kurier DPD Polska, zwycięzca polskiej oraz międzynarodowej edycji konkursu w 2024 roku.

– Cztery konkurencje dotyczyły bezpiecznej i precyzyjnej jazdy na trzech płytach poślizgowych, a w trakcie piątej, operacyjnej, kurierzy mieli za zadanie prawidłowo obsłużyć punkt i automat paczkowy DPD Polska – mówi Joanna Szymaniak, kierownik Działu Wsparcia Operacji DPD Polska.

– Nie jest proste, żeby się znaleźć wśród finalistów. Pod uwagę brane są m.in. dzienne wyniki  i na podstawie wskaźników jakości i skuteczności wybieramy najlepszych z najlepszych. Kurierzy również przechodzą test wiedzy – dla chętnych. Zgłosiło się do niego kilka tysięcy ochotników, ale miejsca w limitowanej edycji finałowej były tylko dla 24 uczestników i pięć dla kierowców linehaulowych – wskazuje Urszula Tomczyk, dyrektor ds. Rozwoju i Wsparcia Operacji w DPD Polska. 

Laureatem tegorocznego konkursu został Dominik Sidoruk, kurier z oddziału w Zielonej Górze. 

– Każda z konkurencji wywoływała zdrową adrenalinę. Lepiej odczuwać ją tutaj niż za kółkiem w codziennym życiu – mówi Dominik Sidoruk.

Zwycięzca będzie reprezentował DPD Polskę w międzynarodowym finale konkursu grupy Geopost, który ma się odbyć we wrześniu.

– Konkurs jest dobrą inicjatywą do tego, żeby budować naszą społeczność. Chcemy w ten sposób okazać szacunek do ciężkiej pracy kurierów i pokazać, że kurier ma twarz i emocje. To bardzo ważne, kiedy współpracujemy z 10 tys. kurierów w 62 oddziałach w całej Polsce – wskazuje Urszula Tomczyk. – Dla nas konkurs  to bardzo ważne wydarzenie. Szczególnie cieszy nas fakt, że kurierzy chcą brać udział w wydarzeniach, które organizuje DPD Polska, i że się tak angażują.