Newsy

Redbad Klynstra-Komarnicki: Podjęliśmy z żoną decyzję, by pracować razem. Chcemy spędzać ze sobą jak najwięcej czasu i wzajemnie się inspirować

2018-02-21  |  06:56

Aktorzy podkreślają, że dla każdego małżeństwa współpraca na gruncie zawodowym jest sporą próbą dla związku, bo często bardzo trudno jest nabrać dystansu do tego, co się robi i nie przenosić konfliktów z pracy na sferę prywatną. Po rozważeniu wszystkich za i przeciw Emilia Komarnicka-Klynstra i Redbad Klynstra-Komarnicki postanowili jednak zaryzykować i realizować wspólne projekty.

Aktorskie małżeństwo doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że sytuacja, w której dwie bliskie sobie osoby przebywają stale ze sobą, może nie być najlepsza ani dla nich, ani dla wspólnych projektów. Ewentualne konflikty między nimi mogą się bowiem negatywnie odbić na całym przedsięwzięciu. Poza tym zazwyczaj problemy z pracy przenoszone są do domu, wówczas praca nie kończy się po wyjściu z teatru czy plany filmowego, ale przekłada się również na życie rodzinne, a w sytuacjach stresowych nie pozwoli na szybkie odzyskanie równowagi.

Z drugiej jednak strony, gdy coraz więcej czasu spędzamy poza domem i nie mamy dla siebie zbyt wielu wolnych chwil, wspólna praca może umacniać małżeństwa. Wspólnie przeżywają oni bowiem zawodowe sukcesy, awanse i mają wspólny język.

– Są plusy i minusy decyzji, żeby wspólnie pracować, ale kiedy zaczęliśmy być razem, bardzo szybko okazało się, że grozi nam to, że każde z nas zajęte swoimi projektami rano będzie wychodzić, a będziemy się spotykać dopiero późnym wieczorem albo kiedy jedno wraca, to drugie będzie musiało akurat wyjść. To taki zawód, gdzie się pracuje na własnym ciele, na swojej psychofizyce, więc jest to praca, która bardziej angażuje, niż ta, którą ktoś może po prostu odstawić – mówi agencji Newseria Redbad Klynstra-Komarnicki, aktor, reżyser.

Dlatego też para postanowiła się angażować w takie projekty i scenariusze, które pozwolą im spędzać ze sobą jak najwięcej czasu. Choć zdają sobie sprawę z tego, że część problemów zawodowych czy emocji z planu będą przenosić na grunt prywatny, to jednak wierzą, że więcej spraw będzie ich łączyć niż dzielić i te przestrzenie będą się doskonale przenikać oraz uzupełniać.

– Przez to, że nasza praca jest naszą pasją, to lepiej jest, gdy pracujemy razem, bo przynajmniej mamy wspólny temat. Takie było też źródło pomysłu na pracę razem, ponieważ tak bardzo chcieliśmy spędzać czas ze sobą, nasza praca jest bardzo czasochłonna, więc jakie było rozwiązanie – pracować razem, ale oczywiście nie za wszelką cenę – mówi Emilia Komarnicka-Klynstra.

– Bardzo szybko stało się jasne, że choć są minusy takiego układu, to jednak to, żebyśmy byli jak najwięcej razem, jest dla nas bardzo ważne, że postanowiliśmy razem pracować. Pomyśleliśmy: to nas spełnia, my chcemy dalej się rozwijać w sztuce aktorskiej, teatralnej, być może filmowej, ale też chcemy być cały czas razem. To taka próba, żeby to wszystko na raz zrealizować – mówi Redbad Klynstra-Komarnicki.

Próbą generalną był spektakl Teatru Telewizji „Rio” na podstawie scenariusza Marka Kochana. Aktorska para zagrała w sztuce główne role, a Redbad Klynstra-Komarnicki zadebiutował również w roli reżysera.

– Obawiałam się tego podziału na reżysera i aktora, ale już doskonale się znamy i mąż wiedział, że jeśli chce coś wyegzekwować, to na pewno nie każąc mi, że masz zrobić tak i tak, tylko podchodził mnie tak, że wydawało mi się, że sama na to wpadałam. Ostatecznie była to praca zespołowa, twórcza. Naprawdę po tym doświadczeniu z całą pewnością mogę to powiedzieć, że bardzo doceniam jego kunszt reżyserski. Ten projekt był pewnego rodzaju małżeńskim i artystycznym sprawdzianem, jak nam się pracuje, na szczęście pracowało nam się doskonale, myślę, że to jest dopiero pierwszy projekt, a kolejne przed nami – mówi Emilia Komarnicka-Klynstra.

Emilia Komarnicka-Klynstra i Redbad Klynstra-Komarnicki pracują razem już od wielu lat. Spotykają się m.in. na planie serialu „Na dobre i na złe” czy programu „Nienasyceni” emitowanego na antenie TVP Kultura

– Mój mąż jest oazą spokoju, czasami mówię: daj mi się trochę pozłościć. On mówi: po co, szkoda twojej energii. Za każdym razem przerabiamy pytanie, po co to robimy? I jeżeli to, po co to robimy, jest ważniejsze od tego, jak to robimy, to wtedy wywrotki, które zdarzają się każdego dnia, są do strawienia, bo to nie one są ważne – dodaje Emilia Komarnicka-Klynstra.

Czytaj także

Więcej ważnych informacji

Sztuka

Seriale

Anna Kraszewska: Budowanie mojej postaci w serialu „Pajęczyna” nie było łatwe. Byłam ubrana w prawdziwą twardą skórę sprzed kilku dekad i buty za duże o dwa rozmiary

W serialu „Pajęczyna” Anna Kraszewska wciela się w rolę Jagody, córki Teresy Titko (Anna Radwan), fizyczki i prawej ręki prof. Giedrowicza (Marek Kalita), który pracuje nad bombą termojądrową. Kobieta ginie w tajemniczych okolicznościach, a po latach jej siostra Kornelia (Joanna Kulig) chce się dowiedzieć, co się właściwie stało. Aktorka przyznaje, że ją samą na etapie czytania scenariusza ogarnęła niezwykła ciekawość i krok po kroku starała się rozwikłać zagadkę sprzed lat. Jej zdaniem poza ciekawą fabułą wartością dodaną tej produkcji są kultowe stroje, samochody, meble i inne rekwizyty, które przenoszą widzów w czasy PRL-u.

IT i technologie

Operacje raka prostaty przy użyciu robota chirurgicznego standardem w krajach zachodnich. W Polsce wciąż nie są refundowane

– W leczeniu raka prostaty technologia da Vinci tak naprawdę zastąpiła już inne metody – mówi urolog, dr Stefan W. Czarniecki z należącego do Grupy LUX MED Szpitala św. Elżbiety. Placówka już od kilku lat wykorzystuje roboty da Vinci w operacyjnym leczeniu raka prostaty, co wynika z dużych korzyści z tej metody po stronie lekarzy i pacjentów. Polska jest jednak w gronie niewielu państw, w których te zabiegi nie są refundowane. Na dodatek robotów wciąż jest stosunkowo niewiele, pozytywny jest jednak fakt, że z każdym rokiem rośnie zarówno liczba robotów, jak i operacji przeprowadzanych w ich asyście. W I kwartale br. polskie placówki zrealizowały ich łącznie 415, o 57 proc. więcej niż rok wcześniej.

Motoryzacja

Właściciele zabytkowych samochodów nie muszą ubezpieczać ich przez cały rok. Polisy krótkoterminowe nie zawsze są jednak opłacalnym rozwiązaniem

Na polskich drogach z roku na rok widać coraz więcej pojazdów na żółtych tablicach będących symbolem zabytkowego samochodu. Za takie z reguły uznaje się auta starsze niż 40 lat lub nieco młodsze, powyżej 25 lat, ale mające wartość kolekcjonerską. Według danych gromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców w Polsce zarejestrowanych jest ok. 7,5 mln pojazdów starszych niż 25 lat, a 2,5 mln z nich ma status „aktywny”, czyli wykazały w ciągu ostatnich sześciu lat jakiś objaw swojego istnienia. Pojazdy zakwalifikowane jako zabytkowe mogą liczyć na specjalne traktowanie przez ubezpieczycieli.